Inflammaging – przewlekły stan zapalny a starzenie się organizmu

Starzenie się to nieunikniony proces, który dotyczy każdego z nas, jednak nauka pozwala nam zrozumieć go znacznie głębiej niż tylko przez pryzmat upływającego czasu. Kluczowym odkryciem ostatnich dekad jest fakt, że u podstaw wielu dolegliwości wieku podeszłego leży przewlekły stan zapalny. Wyjaśnienie jego mechanizmu pozwala nie tylko zrozumieć proces starzenia się, ale przede wszystkim opracować skuteczne działania profilaktyczne.

Z tego artykułu dowiesz się:

  • jak przebiega proces starzenia się,
  • jakie są najważniejsze teorie starzenia się, w tym rola układu odpornościowego,
  • co to jest inflammaging,
  • jakie kroki możesz podjąć, aby wspierać zdrowe starzenie się.

Spis treści:

  1. Jak przebiega proces starzenia się?
  2. Jakie są teorie starzenia się?
  3. Co to jest inflammaging?
  4. Jak przeciwdziałać inflammagingowi?
  5. Podsumowanie

Jak przebiega proces starzenia się?

Starzenie się jest niezwykle złożonym procesem biologicznym, który dotyczy całego organizmu i przejawia się postępującym spadkiem sprawności fizjologicznej. Nie jest to zjawisko jednowymiarowe – obejmuje ono zmiany na poziomie molekularnym, komórkowym oraz tkankowym. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów tego procesu jest osłabienie zdolności organizmu do utrzymania homeostazy, czyli wewnętrznej równowagi. Wraz z wiekiem nasze mechanizmy obronne, które pierwotnie służyły do walki z infekcjami i naprawy uszkodzeń, zaczynają działać w sposób niekontrolowany, co prowadzi do chronicznego obciążenia wszystkich organów i narządów.

Bardzo ważnym aspektem procesu starzenia są zmiany w układzie odpornościowym. Zjawisko to, zwane immunostarzeniem (ang. immunosenescence), wiąże się m.in. z inwolucją (zanikiem) grasicy, co drastycznie ogranicza produkcję nowych komórek odpornościowych – limfocytów T. W efekcie organizm traci zdolność do rozpoznawania nowych zagrożeń, takich jak nowe wirusy czy komórki nowotworowe, stając się jednocześnie bardziej podatnym na przewlekłe procesy autodestrukcyjne.

Jakie są teorie starzenia się?

Naukowcy wymyślili wiele teorii próbujących wyjaśnić, dlaczego się starzejemy. Jedna z najważniejszych, zaproponowana przez prof. Claudio Franceschiego w 2000 roku, wskazuje na centralną rolę układu odpornościowego. Według tej koncepcji starzenie jest wynikiem trwającej całe życie odpowiedzi organizmu na stresory – zarówno zewnętrzne (patogeny, toksyny), jak i wewnętrzne (uszkodzone komórki, wolne rodniki).

Współczesne teorie starzenia kładą duży nacisk na tzw. cechy charakterystyczne starzenia wśród których wymienia się:

  • starzenie komórkowe – stan, w którym uszkodzone komórki przestają się dzielić, ale nie obumierają, wydzielając zamiast tego szkodliwe substancje prozapalne,
  • dysfunkcję mitochondriów – spadek wydajności centrów energetycznych komórek, co prowadzi do uwalniania cząsteczek sygnałowych (mitokin) i zwiększenia stresu oksydacyjnego,
  • zaburzenia mikrobioty jelitowej (dysbioza) – zmiany w składzie i ilości bakterii jelitowych, które mogą nasilać stan zapalny w całym organizmie,
  • skracanie się telomerówstopniowe uszkadzanie zapisu genetycznego komórek.

Co to jest inflammaging?

Termin inflammaging (ang. inflammation – zapalenie i aging – starzenie) opisuje stan przewlekłego, postępującego zapalenia o niskim nasileniu, który towarzyszy procesowi starzenia. W przeciwieństwie do ostrego stanu zapalnego, który jest gwałtowną reakcją, np. na uraz, inflammaging rozwija się powoli. Charakteryzuje się on podwyższonym poziomem markerów zapalnych we krwi, takich jak interleukina-6 (IL-6), czynnik martwicy nowotworu (TNF-α), białko C-reaktywne (CRP) czy suPAR (rozpuszczalny receptor aktywatora plazminogenu typu urokinazy), nawet przy braku widocznej infekcji.

suPAR - marker przewlekłego stanu zapalnego organizmu, tempa starzenia i ryzyka zdrowotnego baner

U podłoża inflammagingu leży nagromadzenie cząsteczek sygnałowych (tzw. DAMPs), które powstają w wyniku trwających przez lata procesów naprawczych na skutek stresu komórkowego. Organizm, nie nadążając z ich usuwaniem, zaczyna traktować te własne cząsteczki jako sygnał alarmowy, co podtrzymuje stan zapalny, pozostając w stanie ciągłej mobilizacji immunologicznej. Choć na początku może to być mechanizm adaptacyjny, z czasem staje się głównym czynnikiem napędzającym choroby wieku senioralnego, takie jak:

  • choroby układu krążenia,
  • sarkopenia i kruchość,
  • choroby neurodegeneracyjne,
  • zaburzenia metaboliczne.

Jak przeciwdziałać inflammagingowi?

Choć przewlekły stan zapalny postępuje z wiekiem, nie jesteśmy wobec niego bezbronni.

Badania wskazują, że styl życia ma decydujący wpływ na nasilenie inflammagingu, a tym:

  • odpowiednia podaż antyoksydantów (świeże owoce i warzywa),
  • regularna aktywność fizyczna,
  • unikanie przewlekłego stresu,
  • dbałość o zdrowie jelit (mikrobiotę jelitową),
  • monitorowanie poziomu markerów stanu zapalnego, np. CRP, IL-6 czy suPAR – pozwala na wczesną interwencję.

Dzięki takim działaniom możliwe jest nie tylko wydłużenie życia, ale przede wszystkim zachowanie jego wysokiej jakości i sprawności w wieku senioralnym.

Badanie długości telomerów (wiek biologiczny) banerek

Podsumowanie

Zrozumienie zjawiska inflammagingu zmienia sposób, w jaki myślimy o starości – przestaje być ona postrzegana jako pasywne oczekiwanie na nieuchronne, a staje się procesem, na który mamy realny wpływ. Badania pokazują, że interwencje takie jak odpowiednia dieta, aktywność fizyczna mogą skutecznie wyciszać przewlekły stan zapalny i przywracać zdrowie starszym osobom.


Piśmiennictwo

  1. Andonian B.J., Hippensteel J.A., AbuabaraK. i in. Inflammation and aging-related disease: A transdisciplinary inflammaging framework. Geroscience, 2025, 47(1), 515-542,
  2. DuganB., Jessica ConwayJ., Duggal N.A. Inflammaging as a target for healthy ageing. Age Ageing, 2023, 52(2), afac328
  3. Fulop T., Larbi A., Pawelec G. i in. Immunology of Aging: the Birth of Inflammaging. Clin Rev Allergy Immunol, 2023, 64(2), 109-122.
Izabela Grabowska
Izabela Grabowska
Dietetyk sportowy, psychodietetyk. Absolwentka studiów doktoranckich w Zakładzie Fizjologii Stosowanej w Instytucie Medycyny Doświadczalnej Klinicznej PAN w Warszawie. Ukończyła Wydział Nauk o Żywieniu Człowieka i Konsumpcji SGGW w Warszawie. Dietetyk z szeroką wiedzą z zakresu żywienia człowieka, fizjologii wysiłku fizycznego (studia podyplomowe na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie – Żywienie i Wspomaganie Dietetyczne w Sporcie) oraz psychodietetyki (studia podyplomowe w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie – Psychodietetyka), z doświadczeniem w pracy naukowej, a także w poradnictwie dietetycznym. Autorka licznych artykułów naukowych i popularno-naukowych oraz rozdziału w książce „Dietetyka Sportowa” wyd. PZWL, jak również redaktorka naukowa MN Żywienie w praktyce klinicznej wyd. Medical Tribune.
 alabbanerek_wdomu

Social

88,235FaniLubię
3,663ObserwującyObserwuj
18,200SubskrybującySubskrybuj

Przeczytaj też