Mononukleoza (wirus Epsteina Barr, EBV) antygen wczesny EA przeciwciała IgG
Ilościowe oznaczenie w surowicy przeciwciał IgG specyficznych dla białka EA – wczesnego antygenu (ang. early antygen) wirusa EBV (Epstein-Barr): anty-EA IgG, jest testem pomocniczym w serologicznej diagnostyce świeżego zakażenia EBV i rozpoznaniu ostrej postaci mononukleozy zakaźnej.
Oczekiwanie na wynik
5 dni roboczych
Pobierany materiał
Krew
Gdzie można wykonać
- Punkt Pobrań Zamów badania online i przyjdź do wybranego Punktu Pobrań.
- W domu Pielęgniarka pobierze materiał do badań bezpośrednio w Twoim domu.
Przygotowanie
- Bezpośrednio przed pobraniem postaraj się odpocząć przez ok. 15 minut
- Na badanie możesz zgłosić się o dowolnej porze dnia i nie musisz być na czczo. Zaleca się jednak, aby nie jeść obfitego posiłku bezpośrednio przed pobraniem
- Na około 30 min. przed pobraniem wypij szklankę wody (250 ml)
EBV lub HH-4 (ang. Human Herpesvirus-4, ludzki herpeswirus 4) jest patogenem powszechnie występującym, z częstością zakażeń dochodzącą do 100 procent populacji. W regionach o niskim poziomie życia do zakażenia dochodzi w dzieciństwie, w krajach rozwiniętych we wczesnej młodości lub wieku dorosłym. Najczęstszym przykładem pierwotnego zakażenia EBV jest mononukleoza zakaźna, dotykająca najczęściej nastolatków i młodych dorosłych. U młodszych dzieci zakażenie ma przebieg bezobjawowy albo łagodny. EBV jest wiązany z rozwojem nowotworów – chłoniakiem Buriktta i chorobami limfoproliferacyjnymi w Afryce oraz szeregiem nowotworów u osób z supresją odporności i chorych transplantologicznych. Podobnie jak w przypadku innych wirusów herpes, pierwotne zakażenie przechodzi w utajone. Wirus namnaża się w nabłonkowych komórkach ustnej części gardła, następnie atakuje obwodowe limfocyty typu B i tkanki układu siateczkowo-śródbłonkowego. Genom wirusa integruje się z genomem zakażonej komórki i jest przekazywany komórkom potomnym, w których rzadko ulega reaktywacji.
Ostra mononukleoza zakaźna jest samoograniczającym się zespołem objawów (limfadenopatia, zapalenie gardła, gorączka, hepatosplenomegalia).
W diagnostyce laboratoryjnej mononukleozy i zakażenia EBV uwzględnia się oznaczenia serologiczne przeciwciał anty-EBV, które rutynowo obejmują: przeciwciała skierowane przeciwko antygenom kapsydowym wirusa (ang. viral capside antigens - VCA) w klasach IgG i IgM oraz przeciwciała skierowane przeciwko antygenom jądrowym (ang. Epstein-Barr nuclear antigens - EBNA) w klasie IgG.
W diagnostyce różnicowej pierwotnego zakażenia i reaktywacji EBV pomocne mogą być również oznaczenia przeciwciał skierowanych przeciw wczesnemu antygenowi EBV, EA (ang. early antygen), anty-EA IgG, które pojawiają się jako pierwsze u części chorych (u ok. 80%).
Rutynowo większe znaczeniu w rozpoznawaniu ostrej fazy zakażenia mają jednak przeciwciała anty-VCA IgM, które zanikają w późniejszym stadium zakażenia.
