Chlorki w moczu

Chlorki w moczu - więcej informacji o badaniu

Oznaczanie poziomu chlorków w przygodnej próbce moczu stanowi istotny element diagnostyki gospodarki wodno-elektrolitowej oraz kwasowo-zasadowej, a także służy do kontrolowania efektów terapii tych nieprawidłowości. Ilość chlorków moczu wyraża się w milimolach na litr {mmol/l).

Jako podstawowy anion przestrzeni pozakomórkowej, chlor dostarczany jest do organizmu wraz z pożywieniem. Jego poziom jest regulowany głównie poprzez wydalanie z moczem oraz utratę z treścią przewodu pokarmowego. Ilość jonów chlorkowych ściśle wiąże się ze stężeniem sodu - wahania poziomu sodu bezpośrednio wpływają na stężenie chloru. Z tego powodu parametry te często bada się równolegle. Pozwala to na poprawną interpretację wyników (np. wysoki poziom chlorków przy jednoczesnym niedoborze sodu) a także jest niezbędne do wyznaczenia luki anionowej.

Z kolei relacja między chlorem a wodorowęglanami ma charakter odwrotnie proporcjonalny: Wzrost stężenia chlorków (np. podczas biegunki) towarzyszy spadkowi ilości wodorowęglanów. Spadek stężenia chlorków występuje przy nadmiarze wodorowęglanów, wywołanym m.in. przez wymioty.

U pacjentów z podejrzeniem odwodnienia badanie chloru w moczu może zastąpić pomiar sodu. Wynik poniżej 25 mmol/l wskazuje, że nerki intensywnie zatrzymują ten pierwiastek w organizmie.

Chlorki w moczu - kto i kiedy powinien wykonać badanie?

Wskazania do badania chlorków w moczu to:

• diagnostyka zaburzeń metabolicznych - pomaga ustalić przyczyny kwasicy lub zasadowicy metabolicznej,
• diagnostyka hipokaliemii - gdy pacjent ma zbyt niski poziom potasu we krwi, badanie chlorków w moczu pomaga ocenić, czy przyczyną tego stanu jest nadmierne wydalanie przez nerki,
• ocena pracy nerek i nadnerczy - pozwala na monitorowanie zdolności filtracyjnych nerek oraz diagnostykę zaburzeń hormonalnych, m.in. związanych z wydzielaniem aldosteronu,
• ocena stanu nawodnienia i utraty płynów - pomaga kontrolować pacjentów zmagających się z uporczywymi wymiotami, biegunkami lub przyjmujących leki moczopędne (diuretyki).

Chlorki w moczu - normy i interpretacja wyników

Wartości referencyjne mogą się różnić w zależności od laboratorium oraz metody badania. W laboratorium centralnym ALAB wynoszą 46,00-168,00 mmol/l.

Spadek wartości chlorków w moczu obserwuje się w wyniku wymiotów, odsysania treści żołądkowej, przyjmowania leków moczopędnych (diuretyków) oraz w zasadowicy metabolicznej. W przypadku przewlekłego nadużywania leków moczopędnych lub przedłużających się wymiotów stężenie chlorków w moczu zwykle wynosi poniżej 20 mmol/l,

Wzrost wartości notuje się m.in. przy podwyższonym poziomie sodu (hipernatremii) oraz w kwasicy metabolicznej (zwłaszcza o podłożu nerkowym/kanalikowym).

Chlorki w moczu - przygotowanie do badania

Mocz należy pobrać rano do czystego i suchego pojemnika, po porannej toalecie, ze środkowego strumienia.