Chlorki

Chlorki w surowicy - więcej informacji o badaniu

Chlorek jest jonem naładowanym ujemnie, uczestniczącym - z innymi elektrolitami (potas, sód) w utrzymaniu równowagi kwasowo-zasadowej oraz regulacji objętości płynów i ciśnienia osmotycznego.

Chlorki są przyjmowane z dietą, m.in. w postaci soli kuchennej (chlorku sodu). Większość chlorku wchłania się w przewodzie pokarmowym, a nadmiar jest wydalany przez nerki z moczem.

W warunkach prawidłowych utrzymuje się stałe stężenie chlorku we krwi, nieznaczny spadek obserwuje się po posiłkach, z powodu wykorzystania chlorku z krwi do wytwarzania kwasu solnego w żołądku.

Chlorki w surowicy - kto i kiedy powinien wykonać badanie?

Oznaczanie chlorków we krwi pełni istotną rolę w monitorowaniu równowagi wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej.

Wskazania do wykonania badania chlorków to m.in.:

• długotrwałe wymioty i/lub biegunka,
• wzmożone pragnienie (polidypsja),
• zaburzenia oddychania.

Okresowe oznaczanie chlorków we krwi jest zalecane osobom, u których zdiagnozowano:

• przewlekłe choroby nerek, wątroby,
• nadciśnienie,
• cukrzycę,
• zaburzenia odżywiania.

Chlorki w surowicy - normy i przyczyny odchyleń od normy

Normy chlorków we krwi w laboratorium centralnym ALAB przedstawiają się następująco:

• 0-6 m. ż. - 97 -108 mmol/l
• 6-12 m. ż. - 97-106 mmol/l
• 1-19 lat - 97-107 mmol/l
• powyżej 19 lat - 98-107 mmol/l/l

Podwyższony poziom chlorków (hiperchloremia) może wynikać z odwodnienia, nadmiaru soli w diecie, problemów z nerkami lub kwasicy metabolicznej. Czynnikiem ryzyka wystąpienia tego stanu są choroby układu moczowego, a także cukrzyca i zespół Cushinga.

Obniżony poziom (hipochloremia) może wynikać z wymiotów, biegunki. Do hipochloremii może też dochodzić m.in. w przewlekłych chorobach płuc i zespole Addisona.

Chlorki w surowicy - przygotowanie do badania

Zaleca się pobierać materiał w godzinach porannych, po co najmniej 8 h przerwie posiłkowej, po lekkostrawnej kolacji, po całonocnym wypoczynku.