Przewlekłe niedokrwienie kończyn dolnych od wielu lat stanowi istotny problem zdrowotny i społeczny na całym świecie. Jedną z odmian choroby jest Zespół Leriche’a czyli niedrożność aortalno-biodrowa. Stanowi około 30% wszystkich rozpoznań związanych z niedokrwieniem naczyń krwionośnych. Jakie objawy może dawać zespół Leriche’a i czy choroba ta jest uleczalna?
| Z tego artykułu dowiesz się: >> Jedną z odmian przewlekłego niedokrwienia kończyn dolnych jest niedrożność aortalno- biodrowa czyli zespół Leriche’a. >> Głównym czynnikiem wywołującym chorobę jest postępujący proces miażdżycowy naczyń tętniczych kończyn dolnych i aorty. >> Rozpoznanie choroby stawiane jest przede wszystkim dzięki diagnostyce obrazowej naczyń kończyn dolnych. >> Leczenie opiera się zarówno na metodach wewnątrznaczyniowych jak i klasycznych operacjach chirurgicznych. >> Profilaktyka choroby obejmuje zarówno metody zapobiegające jej wystąpieniu jak i profilaktykę wtórną mającą na celu zahamowanie istniejącego już procesu niedokrwiennego. |
Spis treści:
- Czym jest zespół Leriche’a?
- Zespół Leriche’a – przyczyny
- Zespół Leriche’a – objawy
- Zespół Leriche’a – diagnostyka
- Zespół Leriche’a – leczenie
- Zespół Leriche’a – rokowania
- Profilaktyka w przebiegu niedrożności aortalno-udowej
Czym jest zespół Leriche’a?
Zespół Leriche’a jest to choroba nazywana inaczej niedrożnością aortalno-biodrową. Mechanizm powstania tego zespołu polega na zwężeniu lub zablokowaniu końcowego odcinka aorty brzusznej lub tętnic biodrowych.
Zespół Leriche’a – przyczyny
Jedną z głównych przyczyn powstania zespołu Leriche jest miażdżyca kończyn dolnych jako efekt zmniejszonego przepływu krwi w naczyniach krwionośnych, zaburzeń krzepnięcia i dyslipidemii.
Zmiany miażdżycowe powstają głównie w końcowym odcinku aorty, a także w obrębie jej rozwidlenia. Jest to rozpoznawane u niemal 42% chorych.
Główne czynniki ryzyka rozwoju choroby to poza miażdżycą:
- nadciśnienie tętnicze;
- otyłość;
- nikotynizm;
- cukrzyca;
- hiperhomocysteinemia;
- wiek;
- płeć (męska);
- czynniki genetyczne;
- przewlekła niewydolność nerek;
- stany zapalne organizmu;
- stany nadkrzepliwości i zwiększonej lepkości krwi;
- rozwarstwienie aorty;
- ograniczenie aktywności fizycznej;
- nadużywanie alkoholu;
- choroba Takayasu;
- choroba Buergera.

Zespół Leriche’a – objawy
Do najczęstszych zgłaszanych przez chorych objawów zaliczamy przede wszystkim:
- brak tętna nad tętnicami udowymi;
- zaburzenia potencji (u płci męskiej);
- utratę owłosienia na kończynach zajętych procesem chorobowym;
- zaniki mięśniowe kończyn dolnych;
- chromanie przestankowe;
- bladość skóry kończyn dolnych;
- zmiany w obrębie paznokci stóp.
Zespół Leriche’a – diagnostyka
Proces diagnostyczny polega przede wszystkim na zebraniu wywiadu od pacjenta i badania przedmiotowego. Uzupełnieniem jest badanie USG doppler tętnic obwodowych kończyn dolnych a także nieinwazyjne badanie wskaźnika kostka–ramię (ABI).
Badanie wskaźnika kostka–ramię polega na pomiarze ciśnienia tętniczego na ramieniu i podudziu osoby chorej i obliczeniu ilorazu między ciśnieniem skurczowym na kończynie górnej i dolnej. Wynik interpretowany jest następująco:
- ABI między 1-1.4 to norma;
- wynik poniżej 0,9 – 0,99 wynik graniczny;
- wynik poniżej 0,9 świadczy o ryzyku niedokrwienia kończyn dolnych;
- wynik poniżej 0,5 świadczy o ryzyku krytycznego niedokrwienia kończyn dolnych.
W ramach diagnostyki laboratoryjnej wykorzystuje się głównie takie badania jak:
- morfologię z rozmazem,
- lipidogram,
- białko C-reaktywne (CRP),
- glukozę na czczo i hemoglobinę glikowaną,
- homocysteinę,
- APTT, INR, fibrynogen.

Ostateczna diagnoza i rozpoznanie choroby możliwe jest dzięki arteriografii TK lub MR kończyn dolnych.
Zespół Leriche’a – leczenie
Podstawową metodą leczenia zespołu Leriche’a jest wszczepienie protezy Y (by=passów) do naczyń kończyn dolnych.
Wśród metod chirurgicznych wyróżnić możemy:
- pomosty anatomiczne;
- pomosty pozaanatomiczne;
- udrożnienie aorty i tętnic biodrowych;
- zabiegi wewnątrznaczyniowe: wszczepienie stentu w odcinku aortalno- biodrowym, laserowa angioplastyka ablacyjna, angioplastyka balonowa.
Do oceny zaawansowania choroby wykorzystuje się uniwersalny anatomiczny system klasyfikacyjny, utworzony w 2007 roku przez Trans Atlantic Inter-Society Consensus (TASC II).
Klasyfikacja obejmuje 4 kategorie pacjentów A, B, C, D.
Klasa A obejmuje pojedyncze, krótkie zwężenia naczynia tętniczego nieprzekraczające 10 cm lub niedrożność nieprzekraczającą 5 cm. Leczeniem z wyboru jest zabieg wewnątrznaczyniowy.
Klasa B to liczne zwężenia, niedrożność do 5cm albo pojedyncze zmiany do 15cm. Leczeniem z wyboru jest także zabieg wewnątrznaczyniowy.
Klasa C obejmuje liczne zmiany o długości powyżej 15 cm z towarzyszącymi im zwapnieniami. Metodą leczenia z wyboru jest tu leczenie operacyjne.
Klasa D obejmuje zarówno długie całkowite niedrożności tętnic biodrowych lub samej aorty, zmiany trudne do ponownego udrożnienia, zmiany wielopoziomowe. W tej grupie standardem postępowania leczniczego jest operacja chirurgiczna.
Zespół Leriche’a – rokowania
Mimo poważnego przebiegu tej choroby naczyniowej, możliwe jest jej wyleczenie. Warunkiem koniecznym jest odpowiednio wczesne rozpoznanie i wdrożenie właściwych metod leczenia. Jeśli chory nie zgłosi się w związku z zaawansowaniem objawów zespołu Leriche’a do lekarza, może to doprowadzić do martwicy niedokrwionych tkanek i konieczności ich amputacji, zaburzeń gojenia się ran i ich regularnego otwierania się, przetrwałych zaburzeń krążenia w kończynach dolnych a tym samym pogorszenia funkcjonowania pacjenta i inwalidztwa.
Profilaktyka w przebiegu niedrożności aortalno-udowej
Podstawą zapobiegania rozwojowi choroby są:
- redukcja masy ciała;
- rzucenie palenia tytoniu;
- zwiększenie aktywności fizycznej;
- zbilansowana dieta z ograniczeniem cukrów prostych, tłuszczy, przetworzonego jedzenia;
- stabilizacja ciśnienia tętniczego i cukrzycy;
- suplementacja folianów.
- profilaktyka wtórna polegająca na wdrożeniu leków stabilizujących profil lipidowy i działających przeciwpłytkowo (aspiryna, tiklopidyna, klopidogrel)
Bibliografia
- P. Kaźmierski “Leczenie chirurgiczne Zespołu Leriche’a”; Chirurgia po dyplomie 2024/02
- Interna Szczeklika 2024/2025
- Norgren,a W.R. Hiatt,b J.A. Dormandy, M.R. Nehler, K.A. Harris, and F.G.R. Fowkes on behalf of the TASC II Working Group “Inter-Society Consensus for the Management of Peripheral Arterial Disease (TASC II )”JOURNAL OF VASCULAR SURGERY January 2007
- “Wytyczne ESC 2024 dotyczące postępowania w chorobach tętnic obwodowych i aorty.”
- dostęp online 14.06.2026 https://www.czytelniamedyczna.pl/5927,wskaznik-kostkaramie-abi-jako-podstawowe-narzedzie-w-ocenie-tetnic-obwodowych-or.html



