Magnez we krwi pełnej

Magnez we krwi pełnej - więcej informacji o badaniu

Magnez jest przede wszystkim pierwiastkiem wewnątrzkomórkowym. Około 99% całkowitej puli magnezu znajduje się wewnątrz komórek - przede wszystkim w kościach, mięśniach i innych tkankach - natomiast jedynie około 1% krąży we krwi. Z tego powodu oznaczenie magnezu we krwi pełnej, czy zarówno w surowicy, jak i erytrocytach, lepiej odzwierciedla zasoby tego pierwiastka niż badanie wykonywane wyłącznie w surowicy.

Magnez jest jednym z najważniejszych składników mineralnych organizmu, jednak jego ocena nie jest prosta.

Najważniejsze funkcje magnezu:

• uczestniczy w ponad 300 reakcjach enzymatycznych,
• bierze udział w wytwarzaniu i wykorzystaniu energii komórkowej (ATP),
• warunkuje prawidłowe przewodnictwo nerwowe,
• odpowiada za prawidłową pracę mięśni, w tym mięśnia sercowego,
• wpływa na stabilność błon komórkowych,
• uczestniczy w regulacji ciśnienia tętniczego oraz metabolizmie węglowodanów i lipidów.

Magnez pozostaje w ścisłej zależności z potasem i wapniem. Pierwiastki te wspólnie odpowiadają za utrzymanie prawidłowego potencjału elektrycznego komórek, dlatego niedobór magnezu może utrudniać wyrównanie stężenia potasu oraz wpływać na pracę mięśni i serca.

Niedobór magnezu może rozwijać się stopniowo i przez długi czas nie powodować charakterystycznych objawów. W bardziej zaawansowanych przypadkach może prowadzić do:

• zaburzeń rytmu serca,
• nadciśnienia tętniczego,
• zaburzeń neurologicznych i psychicznych (m.in. apatii, depresji, majaczenia),
• objawów nerwowo-mięśniowych, takich jak drżenie kończyn, drżenie języka czy osłabienie mięśni,
• zaburzeń gospodarki wapniowej wynikających z upośledzonego wydzielania parathormonu (PTH).

Magnez we krwi pełnej - kto i kiedy powinien wykonać badanie?

Badanie magnezu we krwi pełnej jest zalecane w sytuacjach, gdy konieczna jest dokładniejsza ocena zasobów magnezu w organizmie niż ta, którą umożliwia oznaczenie wykonywane w surowicy.

Wskazania do wykonania badania obejmują:

• wynik oznaczenia magnezu w surowicy mieszczący się w dolnym zakresie wartości referencyjnych, gdy istnieje podejrzenie, że może on nie odzwierciedlać rzeczywistych zasobów magnezu w organizmie;
• utrzymujące się objawy sugerujące niedobór magnezu pomimo prawidłowego stężenia magnezu w surowicy;
• potwierdzenie lub wykluczenie niedoboru magnezu u osób, u których wynik oznaczenia w surowicy jest niejednoznaczny lub nie odpowiada obrazowi klinicznemu;
• monitorowanie skuteczności suplementacji magnezu, zwłaszcza u osób z rozpoznanym wcześniej niedoborem;
• objawy mogące wskazywać na zaburzenia gospodarki magnezowej, takie jak:
  • osłabienie,
  • drażliwość,
  • zaburzenia rytmu serca lub kołatanie serca,
  • nudności, wymioty, biegunki lub zaparcia;
• nieprawidłowe stężenie innych elektrolitów, zwłaszcza potasu lub wapnia, których gospodarka jest ściśle powiązana z magnezem;
• monitorowanie pacjentów stosujących leki zwiększające utratę magnezu z organizmu, przede wszystkim leki moczopędne;
• diagnostykę i monitorowanie chorób mogących prowadzić do zaburzeń gospodarki magnezowej, takich jak przewlekła choroba nerek, choroby przewodu pokarmowego przebiegające z zaburzeniami wchłaniania (np. choroba Leśniowskiego-Crohna), cukrzyca czy przewlekłe nadużywanie alkoholu.

Badanie magnezu we krwi pełnej może stanowić uzupełnienie oznaczenia magnezu w surowicy, gdy konieczna jest bardziej wiarygodna ocena zasobów tego pierwiastka w organizmie.

Magnez we krwi pełnej - normy i możliwe przyczyny odchyleń od normy

Wynik badania pokazuje zbyt niski, lub - rzadziej - zbyt wysoki poziom magnezu. Dokładne wartości referencyjne znajdują się na otrzymanym wyniku z laboratorium, zawsze należy się do nich odnosić.

Przyczyny niedoboru magnezu

Zbyt niska podaż magnezu - najczęstsza przyczyna hipomagnezemii:

• dieta uboga w magnez,
• długotrwałe żywienie pozajelitowe preparatami o niedostatecznej zawartości magnezu.

Zmniejszone wchłanianie:

• przewlekłe zaburzenia trawienia lub wchłaniania, szczególnie w jelicie cienkim,
• przewlekłe stosowanie inhibitorów pompy protonowej.

Zwiększona utrata magnezu przez nerki:

• stosowanie leków moczopędnych,
• choroby nerek, w tym tubulopatie,
• hiperaldosteronizm pierwotny,
• niektóre leki, m.in. aminoglikozydy, cisplatyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, takrolimus.

Styl życia:

• przewlekły stres,
• alkoholizm.

Zaburzenia elektrolitowe:

• hipokaliemia,
• hiperkalcemia.

Przyczyny nadmiaru magnezu w organizmie

Jedną z najczęstszych przyczyn podwyższonego stężenia magnezu jest nadmierna podaż z preparatów zawierających magnez. Dotyczy to nie tylko typowych suplementów magnezu, ale także jednoczesnego stosowania kilku preparatów wieloskładnikowych, np. multiwitamin, preparatów mineralnych, elektrolitów czy środków przeczyszczających z magnezem. Ryzyko nadmiaru jest większe u osób z zaburzoną czynnością nerek, ponieważ nerki odpowiadają za usuwanie nadmiaru magnezu z organizmu.

Magnez we krwi pełnej - co może wpłynąć na wynik badania? Przygotowanie do badania

Do badania pobierana jest krew żylna. Na wynik badania może mieć wpływ nieodpowiednie przygotowanie oraz zbyt długo stosowana przed badaniem suplementacja.

Badania wskazują, że suplementy minerałów przed badaniem magnezu we krwi pełnej należy odstawić na minimum tydzień przed pobraniem.

Ponadto w dniu badania:

• należy być na czczo - ok. 8-12 godzin od ostatniego posiłku,
• unikać intensywnego wysiłku.

WAŻNE! Na badanie należy zgłosić się do wybranego Punktu Pobrań od poniedziałku do środy.