Mięsak Kaposiego – czym jest, jakie ma typy, przyczyny i objawy?

Nowotwory złośliwe rozwijające się w obrębie skóry mogą wywodzić się nie tylko z komórek naskórka, czy skóry właściwej, ale również z komórek naczyń krwionośnych. Przykładem nowotworu naczyniowego jest mięsak Kaposiego.

Z tego artykułu dowiesz się, że:
>> Miesąk Kaposiego to wschorzenie onkologiczne wywodzące się z komórek śródbłonka naczyń.
>> Wyróżniamy kilka postaci mięsaka Kaposiego, które różnią się od siebie manifestacją dermatologiczną, ale i tempem rozwoju choroby.
>> Kluczowym badaniem w diagnostyce mięsaka Kaposiego jest badanie histopatologiczne wycinka skóry.
>> W terapii mięsaka Kaposiego wykorzystuje się zarówno metody chirurgiczne, jak i leczenie zachowawcze.

Spis treści:

  1. Co to jest mięsak Kaposiego? Charakterystyka nowotworu 
  2. Rodzaje mięsaka Kaposiego – kogo atakuje?
  3. Mięsak Kaposiego – jakie daje objawy?
  4. Diagnostyka mięsaka Kaposiego
  5. Leczenie mięsaka Kaposiego
  6. Mięsak Kaposiego: odpowiedzi na najczęstsze pytania (FAQ)

Co to jest mięsak Kaposiego? Charakterystyka nowotworu 

Mięsak Kaposiego to złośliwy nowotwór naczyniowy, który wywodzi się z komórek śródbłonka naczyniowego. Wyróżniamy kilka postaci klinicznych tego nowotworu. Wszystkie one związane są z infekcją onkogennym wirusem opryszczki typu 8 (HHV-8).

Zakażenie wirusem HHV-8 stymuluje transformację nowotworową w obrębie komórek śródbłonka naczyniowego. Schorzenie to w większości przypadków manifestuje się zmianami skórnymi, jednak mogą być zajęte również błony śluzowe, przewód pokarmowy, węzły chłonne, serce, wątroba i śledziona.

W klasyfikacji ICD-10 mięsak Kaposiego opisany jest kodem C46.

Rodzaje mięsaka Kaposiego – kogo atakuje?

Konkretne postaci mięsaka Kaposiego częściej występują w pewnych grupach populacyjnych i u pacjentów z pewnymi obciążeniami zdrowotnymi. W przypadku postaci:

  • klasycznej – najczęściej chorują mężczyźni po 50. roku życia, żydzi Aszkenazyjscy i pacjenci pochodzący z basenu Morza Śródziemnego,
  • endemicznej – odnotowywana jest klasycznie w rejonach Afryki subsaharyjskiej, u dzieci i młodych osób HIV ujemnych,
  • epidemicznej – występuje u pacjentów zakażonych wirusem HIV, częściej u mężczyzn,
  • jatrogennej – w tym przypadku chorują pacjenci po przeszczepach narządów, otrzymujący leczenie immunosupresyjne (a więc potocznie mówiąc wyciszające układ odpornościowy). Do substancji immunosupresyjnych należy na przykład cyklosporyna.

>> To może Cię zainteresować: Mięsak (guz) Ewinga – jakie daje objawy? Przyczyny, diagnostyka i leczenie choroby

Postać klasyczna

Objawia się powoli powiększającymi się sinymi plamami, blaszkami i guzkami, które najczęściej lokalizują w obrębie dalszych części kończyn dolnych. Ta postać choroby cechuje się stosunkowo dobrym rokowaniem, ponieważ rzadko dochodzi do pojawienia się przerzutów.

Postać endemiczna

Zmiany skórne rozwijają się znacznie gwałtowniej niż w przypadku postaci klasycznej. Wykwity najczęściej lokalizują się w obrębie kończyn dolnych i błon śluzowych jamy ustnej.

Postać jatrogenna

Jak już wspomniano, postać ta występuje u pacjentów otrzymujących silne leczenie immunosupresyjne. Postać jatrogenna może ujawnić się nawet po wielu miesiącach i latach stosowania tego rodzaju leczenia. Zmiany skórne mają typowo charakter rozsiany i wycofują się po odstawieniu leczenia immunosupresyjnego.

Postać epidemiczna

Klasyczną lokalizacją w tym przypadku jest skóra nosa i błona śluzowa podniebienia twardego. Zmiany mogą również występować w innych miejscach na twarzy, ale i na tułowiu. Niestety, schorzenie często zajmuje inne tkanki i narządy, w tym węzły chłonne, przewód pokarmowy i mięsień sercowy. Ta postać mięsaka Kaposiego cechuje się agresywnym przebiegiem.

Mięsak Kaposiego – jakie daje objawy?

Mięsak Kaposiego manifestuje się najczęściej jako pojawienie się plam, grudek lub guzków, które mają kolor sinawy, ciemno lub żywoczerwony. Na początku choroby obserwuje się typowo występowanie zmian płaskich, niewyczuwalnych palpacyjnie, które z czasem ewoluują w grudki i guzki, które są wyniosłe ponad poziom skóry. W postaci klasycznej zmiany skórne nie wiążą się typowo z występowaniem świądu, czy bólu w ich obrębie. Manifestacja kliniczna może nieco różnić się w przypadku poszczególnej odmiany choroby.

Diagnostyka mięsaka Kaposiego

W pierwszym kroku konieczne jest dokładne zbadanie skóry i błon śluzowych pacjenta, a także przeprowadzenie wnikliwego wywiadu chorobowego. Badaniem diagnostycznym, które potwierdza rozpoznanie mięsaka Kaposiego jest badanie histopatologiczne wycinka skóry. Wykonuje się również specjalne barwienie, które wykrywa obecność wirusa HHV-8.

Inne badania, wykonywane w trakcie diagnostyki omawianego w tym artykule schorzenia to przede wszystkim:

  • badanie dermatoskopowe – a więc oglądanie zmian skórnych w powiększeniu, przy wykorzystaniu dermatoskopu. W obrazie dermatoskopowym uwidaczniają się typowo homogenne struktury o różnych kolorach, co opisywane jest jako objaw tęczy,
  • badania w kierunku zakażenia wirusem HIV – w tym oznaczenie przeciwciał anty-HIV i antygenu p24,
  • morfologia krwi obwodowej wraz z rozmazem ręcznym,
  • stężenie kreatyniny,
  • stężenie białka CRP,
  • stężenie enzymów wątrobowych,
  • badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, tomografia komputerowa, badania USG) – mają one na celu ocenę rozległości choroby i zidentyfikowanie ewentualnych przerzutów.
Badanie HIV - test przesiewowy (przeciwciała anty-HIV) banerek

Mięsak Kaposiego wymaga różnicowania z innymi jednostkami chorobowymi, w tym z:

  • mięsakiem naczyniowym,
  • ziarniniakiem naczyniowym,
  • naczyniakami,
  • zapaleniem naczyń związanym z IgA.

>> Przeczytaj także: Naczyniak jamisty – objawy, diagnostyka, leczenie

Leczenie mięsaka Kaposiego

Rodzaj podjętej terapii jest uzależnione od postaci choroby, ale i stanu ogólnego pacjenta. Leczenie polega na wykorzystywaniu zarówno metod zabiegowych, jak i farmakologicznych, w tym:

  • chirurgicznego usuwania ognisk mięsaka,
  • kriochirurgii,
  • laseroterapii,
  • radioterapii,
  • terapii fotodynamicznej,
  • metod zewnętrznych – leczenie preparatami takimi jak 5% imikwimod, czy alitretynoina,
  • leczenia doogniskowego z wykorzystaniem winblastyny,
  • leczenia ogólnego z wykorzystaniem doksurubicyny, czy paklitakselu.

U pacjentów, u których występuje również zakażenie wirusem HIV niezwykle ważne jest podjęcie i prowadzenie terapii antyretrowirusowej.

Mięsak Kaposiego: odpowiedzi na najczęstsze pytania (FAQ)

Mięsak Kaposiego nie jest często występującym schorzeniem. Jego związek z zakażeniem wirusami (HHV-8 i HIV) sprawia, że choroba ta wzbudza wiele wątpliwości i obaw. Poniżej odpowiedzi na pytania najczęściej zadawane przez pacjentów.

Czy mięsak Kaposiego jest wyleczalny?

Mięsak Kaposiego jest schorzeniem wyleczalnym, jednak rokowanie jest uzależnione od postaci klinicznej choroby. Im wcześniej podejmie się odpowiednie leczenie, tym większa szansa na powodzenie terapii.

Czy mięsakiem można się zarazić?

Mięsak Kaposiego to schorzenie nowotworowe, a więc nie można się nim zarazić przez kontakt z chorym pacjentem, czy jego płynami ustrojowymi. Można jednak zarazić się wirusem HIV, który towarzyszy postaci epidemicznej tego schorzenia.

Jak szybko rośnie mięsak Kaposiego?

Tempo rozwoju zmian jest uzależnione od postaci choroby. W postaci klasycznej zmiany skórne rozwijają się powoli, z kolei w przypadku postaci endemicznej i epidemicznej można obserwować agresywny przebieg i zajęcie narządów wewnętrznych.

Mięsak Kaposiego to nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek naczyń krwionośnych. Niektóre z jego postaci są związane z zakażeniem wirusem HIV i cechują się agresywnym przebiegiem. Podejrzenie mięsaka Kaposiego wymaga szybkiej diagnostyki i pobrania biopsji skóry celem wykonania badania histopatologicznego. Wczesne rozpoznanie choroby pozwala na poprawę rokowania.


Bibliografia

  1. A. Dembińska-Kieć i inni, Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Urban & Partner, Wrocław 2005 (dodruk), s. 654–659,
  2. L. Rudnicka i inni, Współczesna Dermatologia, PZWL, Warszawa 2022,
  3. L. Bolognia i inni, Fourth Edition Dermatologia, Medipage, Warszawa 2022.

Obrzęk mózgu – objawy, przyczyny i szanse na przeżycie. Jakie badania wykonać?

Obrzęk mózgu to stan, w którym dochodzi do zwiększenia objętości tkanki mózgowej. Może rozwinąć się m.in. po urazie głowy, udarze, niedotlenieniu, infekcji, operacji neurochirurgicznej lub leczeniu onkologicznym. Ponieważ czaszka tworzy zamkniętą przestrzeń, narastający obrzęk może prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego i zagrożenia życia. Sprawdź, jakie objawy wymagają natychmiastowej reakcji i jak wygląda diagnostyka i leczenie.

Z tego artykułu dowiesz się:
>> czym jest obrzęk mózgu i dlaczego może stanowić zagrożenie życia,
>> jakie są najczęstsze przyczyny obrzęku mózgu, w tym uraz, udar, niedotlenienie, zatrzymanie akcji serca, operacja neurochirurgiczna i radioterapia,
>> jakie objawy mogą sugerować wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego,
>> jakie badania obrazowe i laboratoryjne wykonuje się przy podejrzeniu obrzęku mózgu,
>> jak wygląda leczenie obrzęku mózgu w warunkach szpitalnych,
>> czy obrzęk mózgu jest wyleczalny i od czego zależą szanse na przeżycie.

Spis treści:

  1. Obrzęk mózgu – przyczyny
  2. Obrzęk mózgu – objawy
  3. Jakie badania wykonać przy podejrzeniu obrzęku mózgu?
  4. Obrzęk mózgu – leczenie
  5. Obrzęk mózgu – rokowania
  6. FAQ: najczęstsze pytania o obrzęk mózgu
  7. Obrzęk mózgu – podsumowanie informacji

Obrzęk mózgu – przyczyny

Obrzęk mózgu nie jest jedną chorobą, lecz następstwem różnych stanów uszkadzających ośrodkowy układ nerwowy lub zaburzających gospodarkę wodno-elektrolitową organizmu.

Do najważniejszych przyczyn obrzęku mózgu należą:

  • urazy czaszkowo-mózgowe, np. po upadku, pobiciu lub wypadku komunikacyjnym,
  • udar niedokrwienny, krwawienie śródmózgowe lub podpajęczynówkowe,
  • niedotlenienie mózgu, np. po zatrzymaniu krążenia, podtopieniu, ciężkiej niewydolności oddechowej lub zatruciu,
  • guzy mózgu, przerzuty do mózgu oraz powikłania leczenia neurochirurgicznego lub radioterapii,
  • zakażenia ośrodkowego układu nerwowego, np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu lub ropień mózgu,
  • wodogłowie, zaburzenia odpływu płynu mózgowo-rdzeniowego oraz ciężkie zaburzenia metaboliczne, np. hiponatremia lub encefalopatia wątrobowa.
Ważne!
Po wypadku obrzęk mózgu może być jednym z mechanizmów prowadzących do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego u chorych z ciężkim urazem czaszkowo-mózgowym. Ponieważ objawy nie zawsze pojawiają się od razu, każde pogorszenie stanu po urazie głowy wymaga pilnej oceny lekarskiej.

Obrzęk mózgu – objawy

Objawy obrzęku mózgu zależą od jego przyczyny, lokalizacji, rozległości oraz tempa narastania. Niewielki, miejscowy obrzęk może dawać ograniczone dolegliwości neurologiczne, natomiast gwałtownie narastający obrzęk może prowadzić do zaburzeń świadomości i bezpośredniego zagrożenia życia.

Do objawów, które mogą sugerować obrzęk mózgu lub wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego, należą:

  • silny, narastający lub nagły ból głowy,
  • nudności i wymioty, szczególnie bez uchwytnej przyczyny żołądkowo-jelitowej,
  • senność, splątanie, dezorientacja,
  • utrata przytomności lub śpiączka,
  • drgawki,
  • zaburzenia widzenia, podwójne widzenie,
  • nierówność źrenic,
  • niedowład kończyn, asymetria twarzy, zaburzenia mowy,
  • zaburzenia równowagi i koordynacji,
  • pogorszenie stanu po urazie głowy.

Szczególnie niepokojące są objawy pojawiające się nagle lub narastające w krótkim czasie. W takiej sytuacji nie należy czekać na planową konsultację ani wykonywać badań na własną rękę.

>> Zobacz też: Udar mózgu – objawy, przyczyny, pierwsza pomoc i profilaktyka

Jakie badania wykonać przy podejrzeniu obrzęku mózgu?

Przy podejrzeniu obrzęku mózgu podstawowe znaczenie mają badania obrazowe i ocena neurologiczna. Badania laboratoryjne nie rozpoznają samego obrzęku, ale pomagają ustalić jego przyczynę, ocenić stan ogólny pacjenta i bezpiecznie prowadzić leczenie.

W diagnostyce wykorzystuje się przede wszystkim badania obrazowe. W stanach nagłych najczęściej wykonuje się tomografię komputerową głowy, która pozwala ocenić m.in. obecność krwawienia, urazu, efektu masy lub cech wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego. W wybranych sytuacjach lekarz może zlecić rezonans magnetyczny mózgu, angio-TK lub angio-MR.

Badania laboratoryjne dobiera się do sytuacji klinicznej. Mogą obejmować m.in. morfologię krwi, CRP, glukozę, elektrolity, np. sód, potas i chlorki, kreatyninę z eGFR, parametry wątrobowe, np. ALT, AST, GGTP, oraz badania układu krzepnięcia: PT/INR, APTT i fibrynogen. W zależności od podejrzewanej przyczyny lekarz może zlecić także gazometrię, posiewy krwi lub badania toksykologiczne.

Obrzęk mózgu – leczenie

Leczenie obrzęku mózgu odbywa się w szpitalu, często w oddziale intensywnej terapii, neurologii lub neurochirurgii. Najważniejsze jest leczenie przyczyny, ponieważ inaczej postępuje się w przypadku krwiaka, inaczej w udarze, zakażeniu, guzie mózgu, wodogłowiu czy obrzęku po radioterapii.

Postępowanie może obejmować:

  • zabezpieczenie oddechu, natlenienia i ciśnienia tętniczego,
  • uniesienie głowy chorego oraz leczenie gorączki, bólu, pobudzenia i drgawek,
  • leczenie hiperosmolarne, np. hipertonicznym roztworem chlorku sodu lub mannitolem,
  • leczenie przyczyny, np. zakażenia, udaru, krwiaka, guza lub wodogłowia,
  • leczenie neurochirurgiczne, np. usunięcie krwiaka, drenaż płynu mózgowo-rdzeniowego albo kraniektomię odbarczającą.

Glikokortykosteroidy stosuje się tylko w wybranych wskazaniach, np. przy obrzęku naczyniopochodnym wokół guza mózgu lub w części powikłań leczenia onkologicznego.

Obrzęk mózgu – rokowania

Rokowanie w obrzęku mózgu zależy przede wszystkim od choroby lub urazu, który doprowadził do jego rozwoju, tempa narastania zmian oraz czasu rozpoczęcia leczenia. Znaczenie mają także rozległość obrzęku, stan neurologiczny pacjenta, współistniejące niedotlenienie, krwawienie, drgawki, wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego lub cechy wgłobienia mózgu.

W obrzęku mózgu po wypadku kluczowe jest to, czy doszło do ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego, krwiaka, stłuczenia mózgu albo wtórnego niedokrwienia. Jeśli leczenie zostanie wdrożone szybko, a uszkodzenie tkanki nerwowej nie jest rozległe, obrzęk może się zmniejszyć. Ciężkie urazy wiążą się jednak z ryzykiem trwałych deficytów neurologicznych, długotrwałej rehabilitacji, śpiączki lub zgonu.

Poważne rokowanie dotyczy także obrzęku mózgu po zatrzymaniu krążenia lub ciężkim niedotlenieniu. O szansach na przeżycie i powrót funkcji neurologicznych decydują wówczas czas niedotlenienia, nasilenie obrzęku i zakres pierwotnego uszkodzenia mózgu.

FAQ: najczęstsze pytania o obrzęk mózgu

Czy obrzęk mózgu jest niebezpieczny?

Tak. Może prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego, niedokrwienia mózgu i przemieszczenia struktur mózgu w obrębie czaszki. Wymaga pilnej oceny lekarskiej.

Czy obrzęk mózgu jest śmiertelny?

Może być, zwłaszcza gdy narasta szybko lub towarzyszy ciężkiemu urazowi, krwawieniu, niedotlenieniu albo zakażeniu ośrodkowego układu nerwowego.

Ile trwa obrzęk mózgu?

Czas trwania zależy od przyczyny i skuteczności leczenia. U części chorych obrzęk zmniejsza się w ciągu kilku dni, u innych wymaga dłuższego monitorowania.

Jakie są szanse na przeżycie obrzęku mózgu?

Zależą od przyczyny, rozległości uszkodzenia mózgu, czasu niedotlenienia, obecności krwawienia i szybkości leczenia. Nie można ich wiarygodnie określić bez oceny konkretnego przypadku.

Czy obrzęk mózgu można wyleczyć?

W wielu przypadkach można go zmniejszyć lub opanować. Pełny powrót do sprawności zależy jednak od przyczyny obrzęku i rozległości uszkodzenia mózgu.

Czy obrzęk mózgu u dziecka różni się od tego u dorosłych?

Tak. U dzieci inne mogą być przyczyny, przebieg i reakcja organizmu na wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Każdy taki przypadek wymaga pilnej diagnostyki szpitalnej.

Obrzęk mózgu po wypadku – jakie są rokowania?

Rokowanie zależy od ciężkości urazu, obecności krwiaka lub krwawienia, niedotlenienia i szybkości leczenia. Ciężki uraz może prowadzić do trwałych deficytów, śpiączki lub zgonu.

Obrzęk mózgu – podsumowanie informacji

Obrzęk mózgu jest stanem nagłym, który wymaga szybkiej oceny neurologicznej i diagnostyki obrazowej. Może być następstwem m.in. urazu, udaru, krwawienia, niedotlenienia, zakażenia, guza, operacji neurochirurgicznej lub radioterapii. Kluczowe znaczenie ma szybkie rozpoznanie przyczyny i wdrożenie leczenia ukierunkowanego na stan pacjenta. Rokowanie zależy przede wszystkim od przyczyny obrzęku, stopnia uszkodzenia mózgu oraz czasu, w jakim rozpoczęto leczenie.


Bibliografia

  1. Cook A.M., Morgan Jones G., Hawryluk G.W.J. i wsp. Guidelines for the Acute Treatment of Cerebral Edema in Neurocritical Care Patients. Neurocritical Care. 2020;32:647-666. https://link.springer.com/article/10.1007/s12028-020-00959-7 (dostęp: 15.05.2026).
  2. Wiśniewski K., Posmyk B.J., Bryl M. i wsp. Obrzęk mózgu u chorych po urazach czaszkowo-mózgowych. Polski Przegląd Neurologiczny. 2019;15(3):151-160. https://journals.viamedica.pl/polski_przeglad_neurologiczny/article/view/65784 (dostęp: 15.05.2026).
  3. Smith E.R., Amin-Hanjani S. Evaluation and management of elevated intracranial pressure in adults. UpToDate. https://www.uptodate.com/contents/evaluation-and-management-of-elevated-intracranial-pressure-in-adults (dostęp: 15.05.2026).
  4. Nehring S.M., Tadi P., Tenny S. Cerebral Edema. StatPearls, NCBI Bookshelf. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK537272/ (dostęp: 15.05.2026).
  5. Brain Trauma Foundation. Guidelines for the Management of Severe Traumatic Brain Injury, 4th Edition. https://braintrauma.org/coma/guidelines/severe-tbi (dostęp: 15.05.2026).
  6. eviQ. Dexamethasone to reduce treatment-related cerebral oedema. https://www.eviq.org.au/clinical-resources/side-effect-and-toxicity-management/prophylaxis-and-treatment/1740-dexamethasone-to-reduce-treatment-related-cer (dostęp: 15.05.2026).

Jak objawia się rak płaskonabłonkowy? Przyczyny, rozpoznanie i rokowanie

Raki płaskonabłonkowe to jedne z najczęstszych nowotworów złośliwych, występujących wszędzie tam gdzie znajduje się nabłonek płaski. Styl życia i kondycja układu immunologicznego ma niezwykle istotny wpływ na ryzyko wystąpienia tego rodzaju nowotworów.

Z tego artykułu dowiesz się, że:
>> Rak płaskonabłonkowy może się rozwinąć w wielu lokalizacjach, w tym w obrębie skóry, przewodu pokarmowego, układu oddechowego, czy rozrodczego.
>> Najważniejsze czynniki ryzyka rozwoju raków płaskonabłonkowych to palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, zakażenie onkogennymi typami HPV, ale i obniżenie odporności (immunosupresja).
>> Objawy kliniczne związane z rakiem płaskonabłonkowym są uzależnione od zajętego chorobą narządu.
>> Diagnostyka raków płaskonabłonkowych obejmuje wykonanie badań endoskopowych, obrazowych, laboratoryjnych, ale przede wszystkim – badań histopatologicznych, które potwierdzają rozpoznanie.
>> Terapia raków płaskonabłonkowych w większości przypadków opiera się na leczeniu chirurgicznym, ale i na radioterapii, chemioterapii, immunoterapii i leczeniu objawowym.

Spis treści:

  1. Co to jest rak płaskonabłonkowy?
  2. Przyczyny raka płaskonabłonkowego
  3. Objawy raka płaskonabłonkowego
  4. Diagnostyka raka płaskonabłonkowego – jakie badania wykonać?
  5. Metody leczenia raka płaskonabłonkowego
  6. Rak płaskonabłonkowy: odpowiedzi na najczęstsze pytania (FAQ)

Co to jest rak płaskonabłonkowy?

Rak płaskonabłonkowy to nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek nabłonka płaskiego, który jest obecny między innymi w obrębie skóry i wielu układów organizmu. Jest to nowotwór zdolny nie tylko do inwazji miejscowej, a więc do naciekania sąsiadujących tkanek, ale może również dawać przerzuty do narządów odległych. Najczęstsze lokalizacje, a co za tym idzie najczęstsze postaci raka płaskonabłonkowego to przede wszystkim:

  • rak płaskonabłonkowy skóry,
  • rak płaskonabłonkowy płuca,
  • rak płaskonabłonkowy przełyku,
  • rak płaskonabłonkowy jamy ustnej i gardła,
  • rak płaskonabłonkowy krtani,
  • rak płaskonabłonkowy szyjki macicy,
  • rak płaskonabłonkowy odbytu i odbytnicy.

Przyczyny raka płaskonabłonkowego

Bezpośrednią przyczyną rozwoju raka płaskonabłonkowego są mutacje genetyczne, które prowadzą do nieprawidłowego, nadmiernego namnażania się komórek nabłonka płaskiego. Mutacje dotyczą typowo genów biorących udział w niezwykle ważnych procesach takich jak naprawa DNA (a więc naprawa materiału genetycznego), czy apoptoza (czyli zaprogramowana śmierć komórek). Można jednak wyróżnić liczne czynniki ryzyka rozwoju raków płaskonabłonkowych w poszczególnych lokalizacjach.

Najczęstsze z nich to w odniesieniu do:

  • raka płaskonabłonkowego skóry – narażenie na promieniowanie ultrafioletowe, korzystanie z solariów, niski fototyp skóry,
  • raka płaskonabłonkowego płuca – aktywne, jak i bierne palenie, ekspozycja zawodowa na związki takie jak azbest, czy arsen,
  • raka płaskonabłonkowego przełyku – palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, stan po radioterapii,
  • raka płaskonabłonkowego jamy ustnej i gardła – palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, obniżenie odporności, zakażenie onkogennymi typami HPV (wirus brodawczaka ludzkiego),
  • raka płaskonabłonkowego krtani – palenie tytoniu, alkohol, narażenie na azbest i chemiczne opary,
  • raka płaskonabłonkowego szyjki macicy – zakażenie onkogennymi typami HPV (najczęściej HPV 16, 18), liczni partnerzy seksualni, immunosupresja,
  • raka płaskonabłonkowego odbytu i odbytnicy – immunosupresja, zakażenie wirusem HIV, zakażenie onkogennymi typami HPV.

Objawy raka płaskonabłonkowego

Rak płaskonabłonkowy w zależności od miejsca, w którym się rozwinął może cechować się zmiennym rokowaniem i różnorodnymi objawami klinicznymi. Należy wyraźnie podkreślić, że na wczesnym etapie rozwoju nowotwory te mogą nie dawać zauważalnych objawów, co opóźnia rozpoznanie choroby. W zależności od lokalizacji, najczęstsze symptomy kliniczne nowotworów omawianych w tym artykule to w przypadku:

  • raka płaskonabłonkowego skóry – obecność niegojącego się guzka, często pokrytego strupem, z owrzodzeniem, niekiedy cechami krwawienia, typowo w okolicach eksponowanych na promieniowanie UV (twarz, grzbiety dłoni, małżowiny uszne),
  • raka płaskonabłonkowego płuca – kaszel, duszność, pogorszenie wydolności, utrata masy ciała,
  • raka płaskonabłonkowego przełyku – trudności w połykaniu, odynofagia (bolesność podczas połykania), utrata masy ciała,
  • raka płaskonabłonkowego jamy ustnej i gardła – pojawienie się niegojącego się guza, owrzodzenia, krwawienie ze zmiany, problemy z przyjmowaniem pokarmów, uczucie ciała obcego w gardle,
  • raka płaskonabłonkowego krtani – przewlekła chrypka, z czasem kaszel, problemy z oddychaniem,
  • raka płaskonabłonkowego szyjki macicy – krwawienie z dróg rodnych, ból podczas współżycia,
  • raka płaskonabłonkowego odbytu i odbytnicy – świąd w okolicy odbytu, krwawienie z odbytu, uczucie niepełnego wypróżnienia, problemy z wypróżnianiem.

Diagnostyka raka płaskonabłonkowego – jakie badania wykonać?

Pierwszym krokiem powinien być skrupulatnie zebrany wywiad choroby i badanie przedmiotowe pacjenta. Wybór badań diagnostycznych zależy od podejrzanej lokalizacji nowotworu. Niezwykle istotne mogą okazać się takie badania i procedury jak:

Antygen raka plaskonablonkowego SCC marker nowotworowy banerek

Należy wyraźnie zaznaczyć, że badaniem potwierdzającym rozpoznanie raka płaskonabłonkowego jest badanie histopatologiczne wycinka pobranego podczas biopsji. Jest to badanie rozstrzygające.

Metody leczenia raka płaskonabłonkowego

Metody terapii raków płaskonabłonkowych zależą od konkretnej lokalizacji, stopnia zaawansowania nowotworu, kondycji chorego, ale i jego preferencji. Sposoby leczenia raka płaskonabłonkowego obejmują przede wszystkim:

  • chirurgiczne usunięcie guza z odpowiednim marginesem zdrowych tkanek,
  • usunięcie regionalnych węzłów chłonnych (jeżeli istnieje taka konieczność),
  • radioterapia,
  • chemioterapia,
  • immunoterapia,
  • leczenie objawowe, w tym przeciwbólowe, mające na celu poprawę jakości życia pacjenta.

Rak płaskonabłonkowy: odpowiedzi na najczęstsze pytania (FAQ)

Każdy nowotwór złośliwy budzi wiele obaw i wątpliwości. Nie inaczej jest w przypadku raka płaskonabłonkowego. Poniżej znajdują się odpowiedzi na pytania najczęściej zadawane przez pacjentów.

Ile się żyje z rakiem płaskonabłonkowym?

Rokowanie zależy przede wszystkim od rodzaju nowotworu, jego lokalizacji, jak od stopnia zaawansowania pacjenta. Lepszym rokowaniem cechują się raki płaskonabłonkowe skóry, niż raki płaskonabłonkowe narządów wewnętrznych, ale dokładne rokowanie co do przeżycia zależy od danej sytuacji klinicznej.

Jak wygląda początek raka płaskonabłonkowego?

W wielu sytuacjach klinicznych początek choroby jest bezobjawowy. Niekiedy pojawiają się niespecyficzne dolegliwości, na przykład osłabienie, czy pogorszenie wydolności. W przypadku raka płaskonabłonkowego skóry – może on wywodzić się ze stanów przedrakowych takich jak rogowacenie słoneczne, czy też choroba Bowena.

Czy rak płaskonabłonkowy jest agresywny?

To zależy od lokalizacji raka płaskonabłonkowego. W przypadku rozwoju tego nowotworu w obrębie skóry, przebieg choroby jest raczej powolny. Z kolei w przypadku zajęcia układu oddechowego, czy przewodu pokarmowego przebieg jest bardziej agresywny, z większą tendencją do powstawania przerzutów, a w związku z tym – gorszym rokowaniem.

Rak płaskonabłonkowy to szeroka grupa złośliwych schorzeń onkologicznych, które mogą lokalizować się wszędzie tam, gdzie znajduje się nabłonek płaski. Objawy choroby zależą od zajętego narządu. Nowotwory te mogą przerzutować i wiązać się z niepomyślnym rokowaniem. Z tego powodu w przypadku jakichkolwiek niepokojących objawów, ważna jest pilna konsultacja lekarska i podjęcie odpowiedniej diagnostyki.


Bibliografia

  1. A. Dembińska-Kieć i inni, Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Urban & Partner, Wrocław 2005 (dodruk), s. 654–659,
  2. L. Rudnicka i inni, Współczesna Dermatologia, PZWL, Warszawa 2022,
  3. L. Bolognia i inni, Fourth Edition Dermatologia, Medipage, Warszawa 2022,
  4. R. Kordek, Onkologia, Podręcznik dla studentów i lekarzy, Gdańsk: VIA MEDICA, 2007.

Zespół Dresslera – przyczyny, objawy, leczenie

Zespół Dresslera to rzadkie, późne powikłanie po zawale serca, zaliczane do zespołów po uszkodzeniu serca. Najczęściej przebiega jako zapalenie osierdzia, czyli błony otaczającej serce. Ból w klatce piersiowej, gorączka, osłabienie czy duszność po przebytym zawale wymagają pilnej konsultacji lekarskiej. Sprawdź, czym jest zespół Dresslera, jakie są jego przyczyny i objawy oraz jak wygląda diagnostyka i leczenie.

Z tego artykułu dowiesz się:
>> czym jest zespół Dresslera i dlaczego określa się go jako zespół pozawałowy Dresslera,
>> kiedy może pojawić się po zawale serca i czym różni się od wczesnego pozawałowego zapalenia osierdzia,
>> jakie objawy mogą sugerować zapalenie osierdzia po uszkodzeniu serca,
>> jakie badania laboratoryjne i obrazowe są wykonywane w diagnostyce,
>> na czym polega leczenie zespołu Dresslera i kiedy konieczna jest pilna pomoc medyczna.

Spis treści:

  1. Zespół Dresslera – co to jest?
  2. Zespół Dresslera – przyczyny
  3. Objawy zespołu Dresslera
  4. Zespół Dresslera – jakie badania wykonać?
  5. Leczenie zespołu Dresslera
  6. FAQ: najczęstsze pytania o zespół Dresslera
  7. Zespół Dresslera – podsumowanie informacji

Zespół Dresslera – co to jest?

Zespół Dresslera (w klasyfikacji ICD-10 oznaczony kodem I24.1) to opóźniona postać zapalenia osierdzia, która rozwija się po uszkodzeniu mięśnia sercowego, najczęściej po zawale serca. Osierdzie jest cienkim workiem otaczającym serce. W przebiegu zapalenia jego blaszki ulegają podrażnieniu, a w worku osierdziowym może gromadzić się płyn.

Klasyczny zespół pozawałowy Dresslera pojawia się zwykle po okresie utajenia, od około tygodnia do kilku miesięcy po zawale serca. Należy odróżnić go od wczesnego zapalenia osierdzia po zawale, które występuje w pierwszych dniach i wynika bezpośrednio z uszkodzenia powierzchni nasierdzia. Obecnie zespół Dresslera rozpoznaje się rzadziej niż dawniej, m.in. dzięki szybkiemu leczeniu reperfuzyjnemu zawału, które ogranicza rozległość uszkodzenia mięśnia sercowego.

>> Przeczytaj również: Zapalenie osierdzia – objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie

Zespół Dresslera – przyczyny

Najważniejszą przyczyną zespołu Dresslera jest wcześniejsze uszkodzenie serca, przede wszystkim zawał mięśnia sercowego. W szerszym ujęciu podobne zespoły zapalne mogą występować także po operacjach kardiochirurgicznych, urazach klatki piersiowej lub zabiegach przezskórnych w obrębie serca, np. po niektórych interwencjach kardiologicznych.

Mechanizm autoimmunologiczny

Uważa się, że zespół Dresslera ma podłoże autoimmunologiczne. Po uszkodzeniu mięśnia sercowego układ odpornościowy zaczyna rozpoznawać własne tkanki serca i osierdzia jako obce i reaguje na nie stanem zapalnym, który obejmuje przede wszystkim osierdzie, a czasem także opłucną.

Właśnie dlatego objawy występują z opóźnieniem — układ odpornościowy potrzebuje czasu, aby uruchomić odpowiedź zapalną. Ten mechanizm tłumaczy również, dlaczego choroba dobrze odpowiada na leczenie przeciwzapalne, ale u części pacjentów może nawracać.

Objawy zespołu Dresslera

Objawy zespołu Dresslera przypominają inne postacie ostrego zapalenia osierdzia. Najbardziej charakterystyczny jest ból w klatce piersiowej, zwykle zlokalizowany zamostkowo lub w okolicy przedsercowej. Może nasilać się podczas leżenia, głębokiego oddychania lub kaszlu, a zmniejszać w pozycji siedzącej z pochyleniem tułowia do przodu.

Do możliwych objawów należą także:

  • stan podgorączkowy lub gorączka,
  • ogólne osłabienie i uczucie rozbicia,
  • duszność,
  • suchy kaszel,
  • bóle mięśni i stawów,
  • uczucie nierównego bicia serca,
  • tarcie osierdziowe stwierdzane w badaniu osłuchowym.

U pacjenta po zawale każdy nowy ból w klatce piersiowej wymaga pilnej oceny. Trzeba wykluczyć nie tylko zapalenie osierdzia, ale też ponowne niedokrwienie serca, powikłania zawału, zatorowość płucną, zapalenie płuc lub inne ostre stany.

>> Zobacz też: Bóle w klatce piersiowej – co mogą oznaczać? Możliwe przyczyny i postępowanie

Zespół Dresslera – jakie badania wykonać?

Rozpoznanie zespołu Dresslera nie opiera się na jednym wyniku. Lekarz analizuje czas wystąpienia dolegliwości, charakter bólu, przebyty zawał lub inny uraz serca, wynik badania przedmiotowego oraz badania dodatkowe. Podstawą diagnostyki są badania laboratoryjne, EKG i echokardiografia.

Badania mają dwa główne cele. Po pierwsze pomagają potwierdzić obecność stanu zapalnego osierdzia. Po drugie pozwalają ocenić, czy nie występują groźne powikłania, np. duży wysięk w worku osierdziowym, tamponada serca lub zajęcie mięśnia sercowego.

Badania laboratoryjne

W diagnostyce zespołu Dresslera wykonuje się badania krwi oceniające aktywność zapalenia i bezpieczeństwo dalszego leczenia:

  • CRP – wskaźnik stanu zapalnego, pomocny też w monitorowaniu odpowiedzi na leczenie,
  • OB – uzupełniająca ocena aktywności zapalenia,
  • morfologia krwi – m.in. ocena liczby leukocytów,
  • troponiny sercowe – ocena, czy nie doszło do uszkodzenia mięśnia sercowego; u pacjenta po zawale interpretuje się je z uwzględnieniem czasu od incydentu i dynamiki zmian,
  • kreatynina z eGFR – ocena funkcji nerek przed zastosowaniem leków przeciwzapalnych.
Pakiet sercowy (10 badań) banerek

Wyniki zawsze interpretuje się łącznie z objawami, EKG i badaniami obrazowymi. Samo podwyższone CRP nie wystarcza do rozpoznania, ale jest ważnym punktem odniesienia w ocenie zapalenia i monitorowaniu leczenia.

Badania obrazowe

W diagnostyce zespołu Dresslera najczęściej wykorzystuje się badania obrazowe, które pozwalają ocenić osierdzie, obecność płynu oraz wykluczyć inne przyczyny objawów. Należą do nich przede wszystkim:

  • echo serca, czyli echokardiografia – najważniejsze badanie obrazowe w ocenie płynu w worku osierdziowym; pozwala sprawdzić, czy płyn wpływa na pracę serca i czy występują cechy tamponady serca,
  • RTG klatki piersiowej – pomaga ocenić sylwetkę serca, obecność płynu w jamach opłucnej oraz wykluczyć inne przyczyny objawów, np. zapalenie płuc lub odmę,
  • tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny serca – wykonywane w wybranych sytuacjach, szczególnie gdy wynik echo jest niejednoznaczny albo potrzebna jest dokładniejsza ocena osierdzia i mięśnia sercowego.

Dobór badań obrazowych zależy od objawów, wyniku badania lekarskiego oraz dostępności wcześniejszej dokumentacji kardiologicznej.

Leczenie zespołu Dresslera

Leczenie powinno odbywać się pod kontrolą kardiologa. Dobór terapii zależy od nasilenia objawów, wyników badań i obecności płynu w worku osierdziowym:

  • leki przeciwzapalne – kwas acetylosalicylowy lub ibuprofen zmniejszają stan zapalny i ból,
  • kolchicyna – lek stosowany w zapaleniu osierdzia, który zmniejsza ryzyko nawrotów,
  • kontrola badań – CRP i badania obrazowe pozwalają ocenić, czy zapalenie ustępuje,
  • ograniczenie wysiłku – do czasu poprawy samopoczucia i normalizacji wyników.

W cięższych przypadkach, przy dużej ilości płynu lub podejrzeniu tamponady serca, konieczne jest leczenie szpitalne. Wykonuje się wówczas perikardiocentezę – zabieg polegający na usunięciu płynu z worka osierdziowego cienką igłą, zazwyczaj pod kontrolą echo serca. Glikokortykosteroidy stosuje się tylko wtedy, gdy inne metody są nieskuteczne lub przeciwwskazane.

Pakiet serce pod kontrolą kompleksowy (9 badań) banerek

FAQ: najczęstsze pytania o zespół Dresslera

Czy zespół Dresslera jest groźny?

Zespół Dresslera zwykle dobrze odpowiada na leczenie przeciwzapalne, ale nie powinien być bagatelizowany. U części pacjentów może dojść do nagromadzenia płynu w worku osierdziowym, nawrotów zapalenia lub rzadziej do tamponady serca.

Czy zespół Dresslera ma podłoże autoimmunologiczne?

Tak. Za typowy mechanizm zespołu Dresslera uznaje się reakcję immunologiczną po uszkodzeniu mięśnia sercowego. Układ odpornościowy reaguje na antygeny uwolnione z uszkodzonych tkanek, co prowadzi do zapalenia osierdzia, a niekiedy także opłucnej.

Czy zapalenie osierdzia „wyjdzie” na echo serca?

Echo serca może wykazać płyn w worku osierdziowym i ocenić jego wpływ na pracę serca. Prawidłowy wynik echo nie zawsze wyklucza zapalenie osierdzia, zwłaszcza jeśli zapalenie ma postać suchą i nie towarzyszy mu istotny wysięk. Dlatego rozpoznanie opiera się również na objawach, EKG i wynikach badań laboratoryjnych.

Czy zespół Dresslera może nawracać?

Tak, nawroty są możliwe. Ryzyko nawrotu zmniejsza prawidłowe leczenie, kontrola markerów zapalnych i stopniowe odstawianie leków zgodnie z zaleceniami lekarza. Ponowny ból w klatce piersiowej po przebytym epizodzie zapalenia osierdzia wymaga ponownej konsultacji.

Zespół Dresslera – podsumowanie informacji

Zespół Dresslera jest rzadkim, ale istotnym powikłaniem po zawale serca. Jego objawy mogą przypominać inne groźne przyczyny bólu w klatce piersiowej, dlatego wymagają diagnostyki lekarskiej. Badania laboratoryjne, EKG i echo serca pomagają ocenić aktywność zapalenia oraz obecność płynu w worku osierdziowym. Leczenie przeciwzapalne zwykle jest skuteczne, ale powinno być prowadzone pod kontrolą lekarza.


Bibliografia

  1. Kuca P., Tomkowski W. Zapalenie osierdzia. W: Interna Szczeklika, duży podręcznik.
  2. Hoit B.D. Post-cardiac injury syndromes. UpToDate.
  3. Sasse T., Eriksson U. Post-cardiac injury syndrome: aetiology, diagnosis, and treatment. ESC Cardiology Practice, Vol. 15, N° 21, 31 Oct 2017. https://www.escardio.org/communities/councils/cardiology-practice/scientific-documents-and-publications/ejournal/volume-15/Post-cardiac-injury-syndrome-aetiology-diagnosis-and-treatment/ [dostęp: 13.05.2026].
  4. ALAB laboratoria. Zapalenie osierdzia – objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie. Centrum Wiedzy ALAB. https://www.alab.pl/centrum-wiedzy/zapalenie-osierdzia-objawy-przyczyny-diagnostyka-i-leczenie/ [dostęp: 13.05.2026].

Wypadanie brwi i rzęs – co może być przyczyną i jak ją zdiagnozować?

Wypadanie brwi i rzęs może mieć wiele przyczyn – od niedoborów witamin i przewlekłego stresu po choroby autoimmunologiczne oraz zaburzenia hormonalne. Problem często rozwija się stopniowo, ale czasami pojawia się nagle i wymaga dokładnej diagnostyki.

Z tego artykułu dowiesz się:
>> jakie choroby dermatologiczne, hormonalne i autoimmunologiczne mogą powodować wypadanie brwi i rzęs,
>> w jaki sposób niedobory witamin, stres oraz zabiegi kosmetyczne wpływają na osłabienie włosków,
>> jakie badania laboratoryjne pomagają znaleźć przyczynę przerzedzonych brwi i wypadających rzęs,
>> dlaczego wypadanie rzęs z jednego oka wymaga szczególnej diagnostyki,
>> jakie metody leczenia i pielęgnacji stosuje się przy łysieniu brwi i utracie rzęs,
>> czy wypadające rzęsy i brwi mogą odrosnąć po wdrożeniu odpowiedniego leczenia.

Spis treści:

  1. Dlaczego wypadają rzęsy i brwi?
  2. Wypadanie rzęs z jednego oka – o czym może świadczyć?
  3. Objawy wypadania brwi i rzęs
  4. Jak zdiagnozować przyczynę wypadania brwi i rzęs?
  5. Jak radzić sobie z wypadaniem rzęs i brwi?
  6. Czy wypadające rzęsy i brwi odrosną?
  7. Wypadanie rzęs i brwi: odpowiedzi na najczęstsze pytania (FAQ) 

Dlaczego wypadają rzęsy i brwi?

Rzęsy i brwi, podobnie jak włosy na głowie, przechodzą cykl wzrostu i naturalnie wypadają. Problem pojawia się wtedy, gdy utrata włosków jest nadmierna, prowadzi do przerzedzenia brwi lub widocznych ubytków rzęs.

Do najczęstszych przyczyn należą choroby skóry, zaburzenia hormonalne, niedobory pokarmowe oraz czynniki mechaniczne.

Pakiet zdrowa skora, wlosy i paznokcie - hormony (3 badania) banerek

Dermatologiczne przyczyny wypadania brwi i rzęs

Wypadanie brwi i rzęs może być związane z chorobami skóry obejmującymi okolice oczu i twarzy.

Najczęstsze dermatologiczne przyczyny to:

Podrażnienie skóry i przewlekły stan zapalny mogą osłabiać mieszki włosowe i utrudniać odrastanie włosków.

Autoimmunologiczne przyczyny wypadania brwi i rzęs

Jedną z najczęstszych przyczyn jest łysienie plackowate brwi. Choroba ma podłoże autoimmunologiczne i może prowadzić do nagłej utraty włosków.

W niektórych przypadkach dochodzi również do utraty rzęs, włosów na głowie oraz owłosienia innych części ciała.

>> Warto przeczytać: Łysienie plackowate – co je powoduje? Objawy, przyczyny i leczenie

Wypadanie brwi i rzęs z powodu chorób tarczycy

Zaburzenia hormonalne, szczególnie niewyrównana niedoczynność tarczycy i choroba Hashimoto, mogą powodować przerzedzenie brwi i wypadanie rzęs.

Charakterystycznym objawem bywa utrata włosków w zewnętrznej części brwi. Pacjenci często zauważają także:

  • suchość skóry,
  • osłabienie włosów,
  • przewlekłe zmęczenie,
  • uczucie zimna.

>> Zobacz też: Niedoczynność tarczycy (hipotyreoza): objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie

Przyczyny mechaniczne wypadania brwi i rzęs

Niektóre codzienne nawyki mogą uszkadzać włoski i prowadzić do ich nadmiernego wypadania.

Najczęstsze przyczyny mechaniczne to:

  • nadmierna regulacja brwi,
  • przedłużanie rzęs,
  • agresywny demakijaż,
  • częste stosowanie zalotki,
  • pocieranie okolic oczu.

Uszkodzenie mieszków włosowych może prowadzić do trwałego przerzedzenia brwi lub rzęs.

Inne przyczyny wypadania brwi i rzęs

Do utraty włosków mogą przyczyniać się także:

Wypadanie rzęs a hormony to częsty problem u kobiet po porodzie oraz w okresie menopauzy.

Wypadanie rzęs z jednego oka – o czym może świadczyć?

Jednostronne wypadanie rzęs wymaga dokładniejszej diagnostyki. Może być związane z:

  • miejscowym stanem zapalnym,
  • zakażeniem bakteryjnym lub grzybiczym,
  • nużeńcem,
  • urazem mechanicznym,
  • chorobami okulistycznymi.

W takim przypadku warto skonsultować się z dermatologiem lub okulistą.

Objawy wypadania brwi i rzęs

Objawy mogą rozwijać się stopniowo lub pojawić się nagle.

  • Najczęściej występują:
  • przerzedzone brwi,
  • brak rzęs lub widoczne ubytki,
  • osłabienie włosków,
  • podrażnienie skóry powiek,
  • świąd lub zaczerwienienie.

Niektóre osoby zauważają także zmianę koloru włosków, np. białe rzęsy.

Jak zdiagnozować przyczynę wypadania brwi i rzęs?

Diagnostyka obejmuje wywiad medyczny, ocenę skóry oraz badania laboratoryjne.

Najczęściej wykonuje się:

Pomocne mogą być również pakiety badań oceniających niedobory oraz gospodarkę hormonalną związane ze stanem skóry i włosów:

Jak radzić sobie z wypadaniem rzęs i brwi?

Leczenie zależy od przyczyny problemu. Samo stosowanie odżywek często nie wystarcza.

Leczenie choroby odpowiedzialnej za wypadanie brwi i rzęs

Kluczowe znaczenie ma leczenie schorzenia podstawowego, np. choroby tarczycy (w przypadku niedoczynności – leczenie substytucyjne preparatem L-tyroksyny), łysienia plackowatego lub stanu zapalnego skóry.

Witaminy i suplementy na wypadanie brwi i rzęs

Przy potwierdzonych niedoborach lekarz może zalecić suplementację:

Pakiet zdrowa skóra, włosy i paznokcie - suplementacja (4 badania) banerek

>> Zobacz: Niedobory witamin i minerałów a wypadanie włosów. Co jeść na zdrowe włosy i paznokcie?

Zmiana nawyków żywieniowych a leczenie wypadania brwi i rzęs

Dieta bogata w białko, zdrowe tłuszcze i składniki mineralne wspiera prawidłowy wzrost włosków.

Warto ograniczyć restrykcyjne diety i wysoko przetworzoną żywność.

Rola wsparcia psychologicznego przy wypadaniu brwi i rzęs

Widoczne ubytki włosków mogą wpływać na samoocenę i samopoczucie. W niektórych przypadkach pomocne okazuje się wsparcie psychologiczne.

Czy wypadające rzęsy i brwi odrosną?

W wielu przypadkach tak, szczególnie jeśli przyczyna zostanie szybko wykryta i leczona. Odrastanie włosków może jednak trwać kilka miesięcy.

Przy trwałym uszkodzeniu mieszków włosowych regeneracja może być ograniczona.

Wypadanie rzęs i brwi: odpowiedzi na najczęstsze pytania (FAQ)

Dlaczego wypadają rzęsy i brwi?

Przyczyną mogą być choroby skóry, zaburzenia hormonalne, niedobory witamin, stres lub uszkodzenia mechaniczne.

Przy jakich chorobach wypadają rzęsy?

Wypadanie rzęs może występować m.in. przy chorobach tarczycy, łysieniu plackowatym, atopowym zapaleniu skóry i chorobach autoimmunologicznych.

Czy od tarczycy wypadają brwi?

Tak, szczególnie w niedoczynności tarczycy i Hashimoto może dochodzić do przerzedzenia zewnętrznej części brwi.

Czy choroba Hashimoto powoduje wypadanie rzęs?

Zaburzenia hormonalne i autoimmunologiczne związane z Hashimoto mogą wpływać na osłabienie oraz utratę rzęs.


Bibliografia

  1. Almohanna HM, Ahmed AA, Tsatalis JP, Tosti A. The Role of Vitamins and Minerals in Hair Loss: A Review. Dermatol Ther (Heidelb). 2019
  2. Nguyen B, Hu JK, Tosti A. Eyebrow and Eyelash Alopecia: A Clinical Review. Am J Clin Dermatol. 2023
  3. Matsuura H, Suganami Y. Hypothyroidism, eyelash loss. Cleve Clin J Med. 2020

Czym jest perforacja jelita, co ją powoduje i jak się objawia?

Perforacja jelita, potocznie określana jako „pęknięte jelito”, to stan nagły, w którym dochodzi do przerwania ciągłości całej ściany jelita i przedostania się treści jelitowej poza przewód pokarmowy. Silny ból brzucha, twardy brzuch, gorączka, wymioty czy nagłe pogorszenie samopoczucia to możliwe objawy perforacji przewodu pokarmowego. Dowiedz się więcej o perforacji jelita, najczęstszych przyczynach tego stanu, sposobach rozpoznania, leczeniu oraz czynnikach wpływających na rokowanie.

Z tego artykułu dowiesz się, że:
>> perforacja jelita polega na przedziurawieniu ściany jelita na całej jej grubości, wskutek czego do jamy brzusznej mogą przedostawać się treść jelitowa, gazy i bakterie,
>> najczęstsze przyczyny obejmują choroby zapalne i infekcyjne jelit, chorobę wrzodową dwunastnicy, niedrożność, niedokrwienie, nowotwory, urazy, ciała obce oraz powikłania procedur medycznych,
>> do możliwych objawów należą silny ból brzucha, twardy brzuch, gorączka, wymioty, wzdęcie, zatrzymanie gazów i stolca oraz nagłe pogorszenie samopoczucia,
>> rozpoznanie opiera się na ocenie lekarskiej, badaniach obrazowych (zwłaszcza tomografii komputerowej) oraz badaniach laboratoryjnych oceniających stan zapalny i funkcję narządów,
>> leczenie prowadzi się w szpitalu, najczęściej operacyjnie, a rokowanie zależy przede wszystkim od szybkości rozpoznania, rozległości zakażenia i ogólnego stanu pacjenta.

Spis treści:

  1. Czym jest perforacja jelita i jakie są jej rodzaje?
  2. Perforacja jelita – przyczyny
  3. Perforacja jelita – objawy
  4. Jak rozpoznać perforację jelita?
  5. Leczenie perforacji jelita
  6. Perforacja jelita – rokowania
  7. Perforacja jelita – podsumowanie informacji
  8. FAQ: najczęstsze pytania o perforację jelita

Czym jest perforacja jelita i jakie są jej rodzaje?

Perforacja jelita (w klasyfikacji ICD-10 zaliczana do kategorii K63.1 w przypadku nietraumatycznego przedziurawienia jelita) to przerwanie ciągłości całej ściany jelita. W wyniku takiego uszkodzenia treść jelitowa, gazy i bakterie mogą przedostać się poza przewód pokarmowy, najczęściej do jamy otrzewnej. Perforacja może dotyczyć jelita cienkiego lub grubego, a jej przebieg zależy m.in. od lokalizacji, przyczyny i czasu, jaki upłynął do rozpoczęcia leczenia.

Perforacja może mieć charakter wolny lub ograniczony. W perforacji wolnej treść jelitowa swobodnie przedostaje się do jamy brzusznej, co zwykle szybko prowadzi do rozlanego zapalenia otrzewnej. W perforacji ograniczonej okoliczne tkanki częściowo odgradzają miejsce uszkodzenia, dlatego objawy mogą narastać mniej gwałtownie.

Pacjenci niekiedy używają potocznego określenia „dziura w brzuchu”, mając na myśli perforację jelita. Warto jednak pamiętać, że w perforacji dochodzi do powstania otworu w ścianie jelita, a nie w powłokach brzucha.

Obie postacie wymagają pilnej diagnostyki i leczenia, ponieważ mogą prowadzić do zakażenia wewnątrzbrzusznego, zapalenia otrzewnej i sepsy.

>> Przeczytaj również: Budowa, funkcje i najczęstsze choroby układu pokarmowego człowieka

Perforacja jelita cienkiego

Jelito cienkie obejmuje dwunastnicę, jelito czcze i jelito kręte, a perforacja może dotyczyć każdego z tych odcinków. Szczególną sytuacją jest perforacja dwunastnicy, która może wystąpić m.in. jako powikłanie choroby wrzodowej, ponieważ dwunastnica znajduje się bezpośrednio za żołądkiem i jest narażona na działanie kwaśnej treści żołądkowej. Część dwunastnicy leży też zaotrzewnowo, dlatego objawy perforacji tej części jelita cienkiego mogą być mniej typowe niż wtedy, gdy treść jelitowa szybko przedostaje się do jamy otrzewnej.

Perforacja jelita grubego

Perforacja jelita grubego jest szczególnie groźna ze względu na ryzyko przedostania się treści kałowej, bogatej w bakterie, do jamy brzusznej. Uszkodzenie może dotyczyć różnych odcinków jelita grubego, m.in. okrężnicy, esicy lub odbytnicy. U dorosłych częstym tłem perforacji jelita grubego jest zapalenie uchyłków. Może do niej dojść także m.in. w przebiegu nowotworu, niedrożności, niedokrwienia lub po procedurach medycznych (np. kolonoskopii).

>> Przeczytaj także: Niedrożność jelit – objawy, przyczyny i leczenie

Perforacja jelita – przyczyny

Perforacja jelita może rozwinąć się nagle u osoby wcześniej zdrowej, ale częściej dotyczy pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, po zabiegach lub z innymi czynnikami ryzyka. Do przedziurawienia dochodzi, gdy ściana jelita zostaje mechanicznie uszkodzona albo osłabiona przez stan zapalny, niedokrwienie, martwicę, wzrost ciśnienia w świetle jelita lub naciek nowotworowy.

Do najważniejszych przyczyn perforacji jelita należą:

  • choroby zapalne i infekcyjne: stan zapalny może osłabiać ścianę jelita i sprzyjać jej pęknięciu, m.in. w przebiegu zapalenia uchyłków, ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, choroby Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego czy zakażenia Clostridioides difficile,
  • choroba wrzodowa dwunastnicy: owrzodzenie może pogłębiać się i uszkadzać kolejne warstwy ściany dwunastnicy, aż do jej perforacji,
  • niedrożność jelit: narastające ciśnienie powyżej przeszkody może zaburzać ukrwienie jelita, prowadzić do niedokrwienia, martwicy i pęknięcia ściany,
  • niedokrwienie jelita: zator, zakrzep, skręt jelita, uwięźnięta przepuklina lub ciężkie zaburzenia krążenia mogą ograniczyć dopływ krwi do jelita i doprowadzić do jego uszkodzenia oraz martwicy,
  • nowotwory przewodu pokarmowego: guz może naciekać ścianę jelita, powodować niedrożność albo prowadzić do perforacji powyżej miejsca zwężenia,
  • urazy i ciała obce: np. rana kłuta, postrzałowa, silny uraz brzucha, połknięcie ostrego przedmiotu albo substancji żrącej,
  • procedury medyczne i leczenie: perforacja może być rzadkim powikłaniem kolonoskopii, endoskopii, operacji jamy brzusznej, radioterapii, chemioterapii lub stosowania leków zwiększających ryzyko uszkodzenia przewodu pokarmowego, takich jak NLPZ, glikokortykosteroidy i niektóre leki immunosupresyjne.
Lokalizacja uszkodzenia pomaga zawęzić możliwe przyczyny perforacji. W jelicie cienkim istotne znaczenie mają m.in. choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba Leśniowskiego-Crohna, niedrożność, niedokrwienie i urazy. W jelicie grubym częstszym tłem perforacji są zapalenie uchyłków, rak jelita grubego, niedrożność, ciężki stan zapalny oraz powikłania kolonoskopii lub operacji.

>> Zobacz także: Nieswoiste choroby zapalne jelit – groźne choroby o podstępnym przebiegu

Perforacja jelita – objawy

Objawy perforacji jelita zależą od miejsca, rozległości i przyczyny uszkodzenia oraz od tego, czy treść jelitowa swobodnie przedostaje się do jamy brzusznej. W przypadku przebicia jelita podczas kolonoskopii objawy mogą wystąpić od razu albo po kilku godzinach, rzadziej po kilku dniach od zabiegu.

Do objawów, które mogą wskazywać na perforację przewodu pokarmowego, należą:

  • silny ból brzucha: nagły, ostry, narastający, początkowo miejscowy lub od razu rozlany; może nasilać się przy ruchu, kaszlu, głębszym oddechu lub dotyku i z czasem obejmować coraz większy obszar brzucha (zwłaszcza gdy rozwija się zapalenie otrzewnej),
  • twardy, deskowato napięty brzuch: związany z podrażnieniem otrzewnej,
  • nudności i wymioty,
  • gorączka i dreszcze: mogą świadczyć o zakażeniu,
  • wzdęcie oraz zatrzymanie gazów i stolca: zwłaszcza przy niedrożności lub porażeniu perystaltyki,
  • osłabienie, zawroty głowy, omdlenie, przyspieszone tętno, duszność, spadek ciśnienia lub zmniejszenie ilości oddawanego moczu: stanowią objawy alarmowe, które mogą wskazywać na rozwój sepsy lub wstrząsu.

Pacjenci niekiedy szukają informacji pod hasłem „ból jelita cienkiego”, jednak sama lokalizacja bólu nie pozwala wiarygodnie ustalić, który odcinek przewodu pokarmowego jest uszkodzony. Przy perforacji jelita znaczenie ma cały obraz kliniczny, badanie lekarskie oraz wyniki badań laboratoryjnych i obrazowych.

Jak rozpoznać perforację jelita?

Rozpoznanie perforacji jelita wymaga pilnej oceny lekarskiej, najczęściej w warunkach szpitalnego oddziału ratunkowego. Lekarz bierze pod uwagę zgłaszane dolegliwości, czas ich wystąpienia oraz pełną historię medyczną pacjenta. Bardzo ważne jest także badanie brzucha z oceną objawów otrzewnowych (silnej bolesności, obrony mięśniowej, napięcia powłok brzusznych).

Podstawą potwierdzenia rozpoznania są badania obrazowe. W diagnostyce wykonuje się m.in.:

  • RTG jamy brzusznej lub klatki piersiowej: może wykazać wolne powietrze pod kopułami przepony (prawidłowy wynik nie wyklucza jednak perforacji),
  • tomografię komputerową (TK) jamy brzusznej i miednicy: dokładniejsze niż RTG, pozwala wykryć nawet niewielką ilość powietrza lub płynu poza przewodem pokarmowym i często pomaga ustalić miejsce perforacji,
  • USG jamy brzusznej: może wykazać obecność płynu, ropnia lub cech zapalenia, zwykle jednak nie zastępuje TK.

Badania laboratoryjne nie rozpoznają samej perforacji, ale pomagają ocenić stan pacjenta, nasilenie zakażenia i przygotować chorego do leczenia. Najczęściej wykonuje się:

W przypadku objawów mogących wskazywać na perforację przewodu pokarmowego najważniejsze jest pilne zgłoszenie się po pomoc medyczną, najczęściej na SOR. Badania laboratoryjne wykonuje się wtedy w szpitalu, równolegle z badaniami obrazowymi i oceną chirurgiczną.

Pakiet zdrowe jelita banerek

Leczenie perforacji jelita

Leczenie perforacji jelita prowadzi się w szpitalu. Jego celem jest zamknięcie lub usunięcie miejsca perforacji, zatrzymanie dalszego wydostawania się treści jelitowej poza przewód pokarmowy oraz oczyszczenie jamy brzusznej. W zależności od przyczyny, lokalizacji uszkodzenia i stanu pacjenta chirurg może wykonać:

  • zszycie niewielkiej perforacji,
  • usunięcie uszkodzonego fragmentu jelita,
  • zespolenie końców jelita,
  • wyłonienie czasowej stomii (chirurgiczne połączenie jelita ze skórą brzucha w celu odprowadzania treści jelitowej),
  • drenaż ropnia,
  • zabieg laparoskopowy lub klasyczną laparotomię.

Równolegle pacjent zwykle pozostaje na czczo i otrzymuje leczenie dożylne: płyny, antybiotyki o szerokim spektrum działania oraz leki przeciwbólowe. Wyrównuje się także zaburzenia elektrolitowe i krążeniowe.

W wybranych, stabilnych przypadkach, np. przy małej, ograniczonej mikroperforacji bez cech uogólnionego zakażenia, możliwe jest leczenie nieoperacyjne. Obejmuje ono obserwację w szpitalu, antybiotykoterapię, kontrolne badania i czasem przezskórny drenaż ropnia. Dalsza opieka zależy od przyczyny perforacji, np. choroby Leśniowskiego-Crohna, nowotworu lub choroby uchyłkowej.

Perforacja jelita – rokowania

Na rokowanie w perforacji jelita wpływają m.in.:

  • przyczyna perforacji: inaczej rokuje niewielka, ograniczona perforacja w przebiegu zapalenia uchyłków, a inaczej perforacja związana z niedokrwieniem jelita, nowotworem lub rozległym urazem,
  • lokalizacja i rozległość uszkodzenia: większe skażenie jamy brzusznej zwiększa ryzyko ciężkiego zakażenia,
  • czas, jaki upłynął od wystąpienia objawów do rozpoczęcia leczenia: opóźnienie diagnostyki i zabiegu pogarsza rokowanie,
  • stan ogólny pacjenta: gorsze rokowanie dotyczy zwłaszcza osób starszych, z chorobami serca, nerek, wątroby, cukrzycą, nowotworem lub obniżoną odpornością,
  • obecność sepsy lub wstrząsu: istotnie zwiększają ryzyko powikłań i zgonu.

U części pacjentów, zwłaszcza gdy perforacja jest szybko rozpoznana i skutecznie leczona, możliwy jest pełny powrót do zdrowia. Rekonwalescencja po operacji zwykle trwa kilka tygodni, ale może być dłuższa, jeśli konieczne było wyłonienie stomii, leczenie sepsy lub dalsze leczenie choroby podstawowej.

Perforacja jelita – podsumowanie informacji

Perforacja jelita to stan nagły, w którym przerwanie ciągłości ściany jelita prowadzi do przedostania się treści jelitowej poza przewód pokarmowy. Może rozwinąć się m.in. w przebiegu chorób zapalnych, niedrożności, niedokrwienia, nowotworu, urazu lub jako powikłanie zabiegu, a jej objawy, takie jak silny ból brzucha, twardy brzuch, gorączka, wymioty czy nagłe osłabienie, wymagają pilnej pomocy medycznej. Rozpoznanie opiera się na ocenie lekarskiej, diagnostyce obrazowej i uzupełniających badaniach laboratoryjnych, a rokowanie zależy przede wszystkim od szybkości wdrożenia leczenia, rozległości zakażenia i ogólnego stanu pacjenta. Przy podejrzeniu perforacji jelita nie zwlekaj – zgłoś się na SOR lub wezwij pomoc.

FAQ: najczęstsze pytania o perforację jelita

    Odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące perforacji jelita.

    Czy perforacja jelita jest bardzo niebezpieczna?

    Tak. Perforacja jelita to stan bezpośredniego zagrożenia życia, ponieważ treść jelitowa i bakterie mogą przedostać się do jamy brzusznej, prowadząc do zapalenia otrzewnej, sepsy, wstrząsu septycznego, a nawet zgonu.

    Czy perforacja jelita jest uleczalna?

    Tak, ale wymaga szybkiego leczenia w szpitalu. W większości przypadków konieczna jest operacja, antybiotykoterapia dożylna, nawodnienie i monitorowanie stanu pacjenta.

    Co stanie się, jeśli „nie naprawi się” perforowanego jelita?

    Nieleczona perforacja może prowadzić do narastającego zakażenia w jamie brzusznej, rozlanego zapalenia otrzewnej, sepsy, niewydolności wielonarządowej i zgonu. Dlatego przy podejrzeniu perforacji konieczna jest pilna pomoc medyczna.

    Jak długo trwa gojenie perforowanego jelita?

    Czas gojenia zależy od przyczyny perforacji, rozległości uszkodzenia, rodzaju leczenia i stanu pacjenta. Po szybkim rozpoznaniu i skutecznym leczeniu powrót do zdrowia zwykle trwa kilka tygodni, ale przy powikłaniach, takich jak ropień, sepsa lub nieszczelność zespolenia, rekonwalescencja może być znacznie dłuższa.


    Bibliografia

    1. Cleveland Clinic. Gastrointestinal Perforation.
    2. Janczak D., Antkiewicz M., Frączkowska K., Malinowski M., Dorobisz T. Perforacja przewodu pokarmowego w praktyce ostrego dyżuru chirurgicznego. Chirurgia po Dyplomie. 2020;2.
    3. Jones M.W., Kashyap S., Boget B., Zabbo C.P. Bowel Perforation. StatPearls. National Library of Medicine, National Center for Biotechnology Information. 2025.
    4. Morgan M., Saber M., Ashraf A. i wsp. Bowel perforation. Radiopaedia.org.
    5. Odom S.R. Overview of gastrointestinal tract perforation. UpToDate.
    6. Sepsis Alliance. Sepsis and Perforated Bowel. 2024.
    7. Wiercińska M. Perforacja jelita – przyczyny, objawy, leczenie. Medycyna Praktyczna.

    Relaksyna – czym jest i jaką pełni funkcję w organizmie?

    Relaksyna to hormon, o którym najczęściej mówi się w kontekście ciąży i porodu – jednak jego rola w organizmie jest nieco szersza. Należy do grupy hormonów peptydowych i działa wielokierunkowo: wpływa m.in. na układ rozrodczy, sercowo-naczyniowy i mięśniowo-szkieletowy. Dowiedz się, czym jest relaksyna, za co odpowiada i gdzie powstaje.

    Z tego artykułu dowiesz się, że:
    >> relaksyna jest hormonem peptydowym,
    >> jej głównym źródłem u kobiet jest ciałko żółte, a w ciąży także doczesna i łożysko,
    >> odgrywa ważną rolę w adaptacji organizmu do ciąży i przygotowaniu do porodu,
    >> oznaczenie jej stężenia nie jest elementem rutynowych badań laboratoryjnych.

    Spis treści:

    1. Relaksyna: czym jest?
    2. Co jeśli poziom relaksyny jest za niski lub za wysoki?
    3. Jak relaksyna wpływa na organizm?
    4. Jak sprawdzić poziom relaksyny?
    5. Relaksyna a nowotwory i inne choroby
    6. FAQ: najczęstsze pytania o relaksynę

    Relaksyna: czym jest?

    Relaksyna to hormon peptydowy o budowie zbliżonej do insuliny. Jej cząsteczka składa się z dwóch łańcuchów peptydowych połączonych mostkami dwusiarczkowymi. Działa poprzez wiązanie się ze swoistymi receptorami z rodziny RXFP, obecnymi w wielu tkankach organizmu.

    U człowieka występuje kilka form relaksyny, jednak największe znaczenie fizjologiczne ma relaksyna-2 (RLN2). Jest to główna forma krążąca we krwi, która odpowiada za większość efektów obwodowych, szczególnie związanych z ciążą.

    Co wydziela relaksynę w organizmie?

    Głównym źródłem relaksyny u kobiet jest ciałko żółte jajnika, które powstaje po owulacji. Jeżeli dojdzie do zapłodnienia, produkcja hormonu utrzymuje się, a jego źródłem stają się tkanki związane z ciążą – przede wszystkim doczesna i łożysko.

    Relaksyna może być wydzielana również poza ciążą, jednak w znacznie mniejszych ilościach. U kobiet jej ekspresję wykazano m.in. w endometrium i gruczole sutkowym, natomiast u mężczyzn głównie w gruczole krokowym.

    Co jeśli poziom relaksyny jest za niski lub za wysoki?

    Zaburzenia stężenia relaksyny nie są rutynowo oceniane w praktyce klinicznej, a ich znaczenie nie zostało dotychczas jednoznacznie określone. Dostępne dane sugerują jednak, że nieprawidłowy poziom tego hormonu może mieć wpływ na przebieg ciąży.

    ​​Podwyższone stężenie relaksyny może wiązać się ze zwiększoną wiotkością więzadeł oraz potencjalnie wyższym ryzykiem niewydolności szyjki macicy i porodu przedwczesnego.

    Z kolei zbyt niskie stężenie relaksyny łączy się z niewystarczającą adaptacją organizmu do ciąży: gorszym przygotowaniem szyjki macicy do porodu, ograniczoną elastycznością tkanek, a także – według niektórych badań – z zaburzeniami metabolizmu glukozy i insulinoopornością u ciężarnych.

    Warto wiedzieć:
    W organizmie występuje również relaksyna-3, która różni się od pozostałych form zarówno miejscem syntezy, jak i pełnioną funkcją. Wytwarzana jest głównie w ośrodkowym układzie nerwowym i pozostaje przedmiotem intensywnych badań. Przypuszcza się, że uczestniczy w kontroli pobierania pokarmu i płynów, modulacji reakcji stresowej, regulacji rytmu dobowego i snu oraz w procesach poznawczych i pamięci.

    Jak relaksyna wpływa na organizm?

    Relaksyna oddziałuje na różne układy i tkanki. Najlepiej poznaną funkcją relaksyny-2 jest jej udział w adaptacji organizmu kobiety do ciąży i porodu.

    Hormon ten:

    • wykazuje działanie rozszerzające naczynia krwionośne (wazodylatacyjne), co poprawia przepływ krwi i zmniejsza opór naczyniowy,
    • uczestniczy w przebudowie macierzy pozakomórkowej (m.in. poprzez wpływ na kolagen),
    • zwiększa elastyczność tkanek, w tym więzadeł.
    Warto wiedzieć:
    Przypuszcza się, że u mężczyzn relaksyna może wpływać na ruchliwość plemników oraz wspierać funkcjonowanie gruczołu krokowego.

    Relaksyna w ciąży

    Przez całą ciążę relaksyna-2 systematycznie przygotowuje organizm matki do porodu. Przyczynia się do stopniowego rozluźnienia spojenia łonowego i więzadeł krzyżowo-biodrowych, hamuje spontaniczne skurcze macicy, zwiększa objętość krwi krążącej, stymuluje zmiany strukturalne i biochemiczne w komórkach endometrium oraz wspiera rozwój łożyska.

    Relaksyna w trakcie porodu

    W końcowym okresie ciąży relaksyna uczestniczy w procesie dojrzewania szyjki macicy m.in. poprzez wpływ na przebudowę kolagenu oraz zwiększenie uwodnienia tkanek, co prowadzi do jej zmiękczenia i zwiększenia podatności na rozwieranie.

    Wpływ relaksyny na rozluźnienie struktur więzadłowych miednicy może wspierać przygotowanie kanału rodnego do porodu, jednak proces ten ma charakter wieloczynnikowy i zależy również od działania innych hormonów.

    Relaksyna po porodzie

    Po porodzie stężenie relaksyny stopniowo się obniża, a powrót do wartości sprzed ciąży może trwać kilka tygodni. W tym czasie macica zmniejsza swoje rozmiary, a więzadła i stawy układu mięśniowo-szkieletowego odzyskują pierwotną stabilność.

    Jak sprawdzić poziom relaksyny?

    Oznaczenie poziomu relaksyny nie należy do standardowych testów laboratoryjnych i nie stanowi elementu rutynowej oceny hormonalnej. Zazwyczaj wykonywane jest wyłącznie w ramach projektów badawczych lub w szczególnych przypadkach klinicznych.

    Pakiet kobiety w ciąży (16 badań) banerek

    >> Zobacz także: Kalendarz badań w ciąży. Kiedy i jakie badania należy wykonać?

    Relaksyna a nowotwory i inne choroby

    Relaksyna jest przedmiotem zainteresowania naukowego m.in. w kontekście chorób onkologicznych. Dane eksperymentalne sugerują, że może wpływać na migrację komórek nowotworowych, angiogenezę (tworzenie nowych naczyń krwionośnych) oraz progresję niektórych nowotworów – analizowany jest jej potencjalny udział m.in. w raku piersi, raku gruczołu krokowego i raku endometrium. Znaczenie relaksyny w onkologii nie zostało jednak dotychczas jednoznacznie określone.

    Relaksyna jest hormonem o istotnym znaczeniu fizjologicznym – szczególnie w okresie ciąży, gdzie odpowiada za adaptację organizmu kobiety do zmian zachodzących w układzie rozrodczym i przygotowanie do porodu. Jej działanie obejmuje jednak również wpływ m.in. na układ sercowo-naczyniowy i tkankę łączną.

    FAQ: najczęstsze pytania o relaksynę

    Odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące relaksyny.

    Czy relaksyna jest dobra na sen?

    Relaksyna-3 może uczestniczyć w regulacji rytmu okołodobowego oraz reakcji na stres, jednak jej rola w kontroli snu nie jest w pełni poznana. Za regulację snu odpowiada głównie melatonina.

    Czy relaksyna ma wpływ na stopy?

    Relaksyna może wpływać na więzadła w obrębie stóp, zwiększając ich elastyczność, co niekiedy prowadzi do obniżenia łuku stopy i zmian w jej kształcie.

    Czy relaksyna to to samo co progesteron?

    Relaksyna i progesteron to różne hormony, które pełnią inne funkcje w organizmie.

    Opieka merytoryczna: lek. Sara Aszkiełowicz


    Bibliografia

    1. K. Domińska, Relaksyna – hormon ciążowy zaangażowany w proces nowotworzenia, Ginekol Pol. 2013, 84, 126-130
    2. A. Zimmer-Stelmach, Analiza przebiegu ciąży i porodu oraz stanu poporodowego matki i noworodka w ciążach powikłanych łożyskiem przodującym, Polish Platform of Medical Research
    3. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3856209/ (dostęp 13.04.2026)
    4. A. Kania i in., Relaksyna-3 i receptory rodziny peptydów relaksynowych – od struktury po funkcje nowo odkrytego układu mózgowia ssaków, Postepy Hig Med Dosw (online), 2014; 68
    5. https://www.mp.pl/pacjent/ciaza/przebiegciazy/77575,zmiany-fizjologiczne-u-kobiet-w-ciazy (dostęp 13.04.2026)
    6. https://link.springer.com/chapter/10.1007/978-0-387-74672-2_5 (dostęp 13.04.2026)

    Skóra – budowa, funkcje i najczęstsze choroby

    Skóra to jeden z najważniejszych elementów organizmu człowieka. Zmiany pojawiające się w jej obrębie mogą świadczyć nie tylko o schorzeniach dermatologicznych, ale mogą być również manifestacją chorób ogólnoustrojowych.

    Z tego artykułu dowiesz się:
    >> Czym charakteryzuje się budowa skóry człowieka?
    >> Z jakich warstw składa się skóra?
    >> Jakie schorzenia mogą dotykać skórę?
    >> Na czym polega diagnostyka schorzeń dermatologicznych?
    >> Kto zajmuje się leczeniem chorób skóry?

    Spis treści:

    1. Czy skóra to narząd?
    2. Budowa skóry człowieka
    3. Najważniejsze funkcje skóry
    4. Rodzaje skóry – jak rozpoznać swój typ?
    5. Najczęstsze choroby skóry
    6. Diagnostyka chorób skóry – jakie badania wykonać?
    7. Skóra: odpowiedzi na najczęstsze pytania (FAQ)

    Czy skóra to narząd?

    Skóra to największy narząd w organizmie człowieka. Szacuje się, że skóra waży nawet od 3 do 5 kilogramów, a jej powierzchnia wynosi od 1,7 do 2 m2. Grubość skóry waha się od 0,5 mm do nawet 5 mm, co jest uzależnione od konkretnej lokalizacji. Skóra jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka, pełni bowiem nie tylko funkcje ochronne, ale bierze udział w termoregulacji, syntezie ważnych substancji i odgrywa kluczową rolę w reakcjach immunologicznych.

    Pakiet zdrowa skóra, włosy i paznokcie - suplementacja (4 badania) banerek

    Budowa skóry człowieka

    Skóra człowieka zbudowana jest z trzech głównych warstw – naskórka, skóry właściwej i tkanki podskórnej. Integralność pomiędzy naskórkiem, a skórą właściwą jest zapewniany przez specjalną strukturę nazywaną błoną podstawną. Zaburzenia w jej obrębie mogą być przyczyną poważnych schorzeń dermatologicznych, w tym pemfigoidu, zaliczanego do chorób pęcherzowych skóry. Właściwości poszczególnych warstw skóry zostaną omówione w kolejnych akapitach tego artykułu.

    Naskórek

    Naskórek to najbardziej zewnętrzna warstwa skóry, która oddziela ją od środowiska zewnętrznego. Komórki naskórka występujące w nim najliczniej nazywane są keratynocytami. W obrębie naskórka znajdują się również inne ważne komórki, w tym:

    • melanocyty – odpowiedzialne za produkcję barwnika skóry, a więc melaniny,
    • komórki Merkla – będące mechanoreceptorami, odpowiedzialnymi za odbiór bodźców,
    • komórki Langerhansa – odpowiedzialne za prezentowanie antygenów, są to komórki biorące udział w reakcjach immunologicznych.

    Naskórek ma budowę warstwową. W jego strukturze wyróżniamy:

    • warstwę podstawną – jest to najniżej położona warstwa skóry, nazywana warstwą rozrodczą,
    • warstwę kolczystą – znajduje się ponad warstwą rozrodczą, w jej obrębie znajduje się kilka warstw keratynocytów (6-20) przyjmujących wieloboczny kształt, warto wspomnieć, że grubość warstwy kolczystej zmniejsza się wraz z wiekiem,
    • warstwę ziarnistą – w jej obrębie znajdują się keratynocyty zawierające ziarna keratohialiny, warstwa ta może ulegać pogrubieniu w sytuacji przewlekłej stymulacji mechanicznej skóry,
    • warstwę jasną – warstwa ta jest obecna tylko w niektórych lokalizacjach na skórze, a mianowicie w obrębie podeszew i dłoniowej powierzchni rąk,
    • warstwę rogową – najbardziej zewnętrzna warstwa naskórka, komórki w obrębie tej warstwy są spłaszczone, pozbawione jądra komórkowego i stopniowo ulegają złuszczaniu, warstwa rogowa pełni kluczową funkcję ochronną.

    Skóra właściwa

    Jest to główna warstwa skóry znajdująca się poniżej naskórka. Podstawowymi komórkami w obrębie skóry właściwej są fibroblasty, zdolne do produkowania ważnego białka – kolagenu. Skóra właściwa, podobnie jak naskórek, również ma budowę warstwową. W jej obrębie wyróżniamy:

    • warstwę brodawkowatą – znajduje się tuż pod naskórkiem,
    • warstwę siateczkowatą – znajduje się między warstwą brodawkowatą, a położoną niżej tkanką podskórną.

    Skóra właściwa jest bogato unerwiona i unaczyniona. W jej obrębie znajduje się splot naczyniowy powierzchowny i głęboki, a także receptory i struktury odpowiedzialne za odczuwanie ciepła, zimna, ucisku i bólu. W skórze właściwej znajdują się ponadto mieszki włosowe.

    Tkanka podskórna

    Warstwa ta zbudowana jest z komórek tłuszczowych nazywanych adipocytami. Komórki te układają się w struktury nazywane zrazikami, które są oddzielone od siebie za pomocą specjalnych przegród łącznotkankowych. Tkanka podskórna odpowiada przede wszystkim za izolację, ochronę, ale i pełni rolę termoregulacyjną (produkcja ciepła).

    Przydatki skóry

    Przydatkami skóry określa się wytwory naskórka, które ulegają wpukleniu w głąb skóry właściwej i pełnią wiele istotnych funkcji. Do przydatków skóry zalicza się:

    • gruczoły potowe ekrynowe – znajdują się niemal na całej powierzchni skóry i odpowiadają za termoregulację organizmu,
    • gruczoły potowe apokrynowe – obecne są przede wszystkim pod pachami, w pachwinach, w okolicach krocza, zaczynają funkcjonować dopiero w okresie dojrzewania,
    • gruczoły łojowe – produkują sebum (łój), który pełni przede wszystkim funkcje ochronne i uchodzi do mieszków włosowych, aktywność gruczołów łojowych zależy między innymi od hormonów płciowych,
    • włosy,
    • płytki paznokciowe.
    Pakiet zdrowa skora, wlosy i paznokcie - hormony (3 badania) banerek

    Najważniejsze funkcje skóry

    Skóra pełni liczne funkcje. Najważniejszą z nich jest funkcja ochronna, skóra oddziela bowiem tkanki położone głębiej od środowiska zewnętrznego. Poza tym skóra spełnia również rolę:

    • termoregulacyjną,
    • sensoryczną – odbieranie bodźców ze środowiska zewnętrznego,
    • metaboliczną – synteza kluczowych związków, między innymi witaminy D3,
    • wydzielniczą – a więc wydalanie substancji wraz z potem,
    • immunologiczną – w obrębie skóry znajdują się liczne komórki układu odpornościowego.

    Rodzaje skóry – jak rozpoznać swój typ?

    W dermatologii, a szczególnie w kosmetologii skórę dzieli się na poszczególne typy w zależności od jej cech. Wyróżnia się:

    • skórę suchą – cechuje się zwiększoną utratą wody, a czasami również niedoborem lipidów,
    • skórę tłustą – cechuje się nadprodukcją sebum przez gruczoły łojowe, może wykazywać skłonność do pojawiania się zmian trądzikowych,
    • skórę normalną – charakteryzuje się normalnym wydzielaniem sebum i mniejszą tendencją do powstawania podrażnień,
    • skórę mieszaną – ma cechy skóry tłustej (typowo w strefie T – czoło, nos, broda), w pozostałych lokalizacjach obecne są cechy skóry suchej lub normalnej.
    Pakiet zdrowa skóra, włosy i paznokcie - hormony rozszerzony (5badań) baner

    Najczęstsze choroby skóry

    Skóra człowieka może być dotknięta licznymi schorzeniami dermatologicznymi. Mogą to być zarówno schorzenia infekcyjne, immunologiczne, genetyczne, jak i zapalne. Duża część schorzeń skóry ma charakter przewlekły, co oznacza, że przebiega z okresami zaostrzeń i remisji, a więc wyciszenia objawów chorobowych. Leczenie schorzeń skóry zajmuje się lekarz dermatolog-wenerolog.

    >> Przeczytaj także: Choroby skóry u człowieka. Najczęściej występujące dermatozy

    Choroby zapalne i autoimmunizacyjne

    Jest to niezwykle szeroka grupa schorzeń. Zalicza się do nich między innymi:

    Infekcje bakteryjne, wirusowe i grzybicze

    Skórę mogą zajmować również choroby infekcyjne, w tym schorzenia bakteryjne takie jak:

    Do schorzeń wirusowych występujących na skórze zalicza się przede wszystkim:

    Skóra może być również zainfekowana grzybami, co prowadzi do pojawienia się grzybic, w tym między innymi dermatofitoz i drożdżyc

    Nowotwory skóry

    Skóra to narząd, w obrębie którego mogą rozwijać się również schorzenia nowotworowe. Zalicza się do nich przede wszystkim:

    • raka podstawnokomórkowego,
    • raka kolczystokomórkowego,
    • czerniaka,
    • raka z komórek Merkla,
    • mięsaka Kaposiego,
    • chłoniaki skóry.

    Co ważne, skóra może być również miejscem przerzutowania nowotworów rozwijających się w obrębie narządów wewnętrznych.

    >> Przeczytaj także: Rak skóry – rodzaje, objawy, badania i leczenie

    Zmiany barwnikowe i znamiona

    Częstym znaleziskiem na skórze są znamiona barwnikowe. Typowo mają one postać niewielkiej brązowej plamki, ale mogą być również wykwitami wyniosłymi ponad poziom skóry. Znamiona barwnikowe powinny być regularnie oceniane w trakcie badania dermatoskopowego, ponieważ mogą być punktem wyjścia czerniaka, czyli nowotworu złośliwego wywodzącego się z melanocytów.

    Alergie skórne

    Na skórze mogą również manifestować się objawy schorzeń o podłożu alergicznym. Najczęstsze z nich to:

    • pokrzywka – której charakterystycznym objawem jest pojawianie się bąbli pokrzywkowych, z towarzyszącym świądem,
    • alergiczne kontaktowe zapalenie skóry,
    • atopowe zapalenie skóry.

    Schorzenia te mogą wymagać nie tylko diagnostyki dermatologicznej, ale i alergologicznej w celu identyfikacji tych alergenów, które mogą zaostrzać stan dermatologiczny pacjenta.

    >> Warto przeczytać: Tajemnicze choroby skóry – kiedy organizm atakuje skórę

    Diagnostyka chorób skóry – jakie badania wykonać?

    W dermatologii wykonuje się liczne procedury diagnostyczne, które obejmują nie tylko diagnostykę laboratoryjną, ale i mikrobiologiczną, histopatologiczną, immunopatologiczną, czy obrazową. Najczęstsze badania wykonywane w trakcie diagnozowania schorzeń skóry to:

    Rodzaj wykonywanych badań diagnostycznych jest uzależniony od konkretnego przypadku i objawów klinicznych prezentowanych przez pacjenta.

    Skóra: odpowiedzi na najczęstsze pytania (FAQ)

    Skóra to złożony narząd, w obrębie którego mogą pojawiać się liczne zmiany skórne, o zróżnicowanej morfologii. Poniżej znajdziemy odpowiedzi na najczęściej zadawane przez pacjentów pytania dotyczące skóry.

    Ile jest struktur skóry?

    Skóra jest zbudowana z trzech głównych warstw, a dokładniej naskórka, skóry właściwej i tkanki podskórnej. Każda z tych warstw cechuje się swoistą budową i właściwościami.

    Co buduje skórę?

    Skórę budują liczne komórki. W naskórku są to przede wszystkim komórki nazywane keratynocytami. W obrębie skóry właściwej znajdują się natomiast fibroblasty, zaś w obrębie tkanki tłuszczowej – adipocyty. Ponadto, w poszczególnych warstwach skóry odnotowuje się obecność wielu innych komórek, w tym melanocytów, komórek układu immunologicznego, czy nerwowego. 

    Jaka jest funkcja skóry jako narządu?

    Najważniejszą funkcją skóry jest funkcja ochronna w stosunku do środowiska zewnętrznego. Inne ważne funkcje skóry to udział w reakcjach metabolicznych i odpornościowych, a także percepcja bodźców i termoregulacja.

    Podsumowując, skóra to największy narząd organizmu człowieka. Jej prawidłowe funkcjonowanie przekłada się bezpośrednio na dobrostan całego organizmu. Pojawienie się niepokojących zmian w obrębie skóry wymaga konsultacji z lekarzem dermatologiem.


    Bibliografia

    1. L. Rudnicka i inni, Współczesna Dermatologia, PZWL, Warszawa 2022,
    2. L. Bolognia i inni, Fourth Edition Dermatologia, Medipage, Warszawa 2022,
    3. A. Dembińska-Kieć i inni, Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Urban & Partner, Wrocław 2005 (dodruk), s. 654–659.

    Czy Parkinson jest dziedziczny? Jakie badania wykonać?

    0

    Choroba Parkinsona (PD) – jedna z najczęstszych chorób neurodegeneracyjnych – od lat kojarzona była przede wszystkim z czynnikami środowiskowymi i starzeniem się. Dziś wiemy, że genetyka odgrywa w niej większą rolę, niż jeszcze dwie dekady temu przypuszczano. Mutacje i warianty w konkretnych genach mogą powodować rzadkie postacie choroby, modyfikować ryzyko jej wystąpienia, wczesny początek, tempo rozwoju oraz odpowiedź na leczenie.

    Z artykułu dowiesz się, że:
    >> choroba Parkinsona może mieć podłoże genetyczne, jednak w większości przypadków występuje samoistnie;
    >> według aktualnych danych dziedziczne postacie lub silny komponent genetyczny dotyczą 5–35% wszystkich przypadków choroby;
    >> największe znaczenie diagnostyczne w chorobie Parkinsona mają dziś geny: GBA, LRRK2, PRKN, PINK1, PARK7, SNCA i VPS35;
    >> w ALAB laboratoria dostępna jest szeroka gama badań genetycznych związanych z ryzykiem choroby Parkinsona oraz konsultacja genetyczna.

    Spis treści:

    1. Czy choroba Parkinsona jest dziedziczna?
    2. Które geny mają znaczenie w dziedziczeniu choroby Parkinsona?
    3. Genetyka w chorobie Parkinsona – uproszczona interpretacja
    4. Czy dodatni wynik badania genetycznego oznacza rozwój choroby?
    5. Badania genetyczne na Parkinsona – wskazania
    6. Badania genetyczne na Parkinsona w ALAB laboratoria
    7. Zakończenie
    8. FAQ – często zadawane pytania o chorobę Parkinsona

    Czy choroba Parkinsona jest dziedziczna?

    Odpowiedź nie jest jednoznaczna. Większość przypadków PD (65–95%) nie wynika z pojedynczej mutacji dziedziczonej od rodziców.

    Choroba Parkinsona najczęściej rozwija się po 50. roku życia, a średni wiek zachorowania wynosi około 60 lat. Zdarzają się jednak przypadki wcześniejsze – przed 50, a nawet przed 40. rokiem życia. Właśnie u takich pacjentów większe znaczenie może mieć podłoże genetyczne.

    Istnieją dwa podstawowe wzorce dziedziczenia:

    • autosomalny dominujący – wystarczy jedna zmieniona kopia genu pochodząca od jednego z rodziców – ryzyko przekazania dziecku wynosi 50%, dotyczy genów SNCA, LRRK2, VPS35;
    • autosomalny recesywny – obie kopie genu muszą być zmienione, dziecko choruje tylko wtedy, gdy oboje rodzice są nosicielami, dotyczy genów PRKN, PINK1, PARK7/DJ-1.

    Ponadto wiele wariantów (szczególnie w genie GBA i LRRK2) działa jako czynniki ryzyka – zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania, ale nie determinują go w 100%. Na rozwój choroby wpływają także czynniki środowiskowe, styl życia, ekspozycja na toksyny i procesy starzenia.

    >> Więcej na ten temat dowiesz się z artykułu: Choroba Parkinsona – objawy, przyczyny i leczenie

    Które geny mają znaczenie w dziedziczeniu choroby Parkinsona?

    Na dziś zidentyfikowano wiele czynników genetycznych wpływających na rozwój choroby Parkinsona, jednak ich znaczenie w diagnostyce jest zróżnicowane. Podsumowanie informacji zawiera tabela.

    GenZnaczenie
    GBANajczęstszy genetyczny czynnik ryzyka PD
    LRRK2 / PARK8Najważniejszy gen dominującej rodzinnej postaci PD
    PRKN / PARK2Najważniejszy gen wczesnej, recesywnej postaci PD
    SNCA / PARK1/PARK4Rzadki, ale bardzo dobrze potwierdzony gen przyczyniający się do PD
    PINK1 / PARK6Istotny przy zachorowaniu w młodym wieku
    PARK7 / DJ-1Rzadki gen wczesnej postaci PD
    VPS35Gen rzadki, o autosomalnym dominującym przebiegu dziedziczenia
    MAPTGen modyfikujący ryzyko i przebieg choroby
    APOEBardziej związany z ryzykiem zaburzeń poznawczych niż samą PD
    PARK3 / SPRMożliwy wpływ na podatność początek choroby w młodszym wieku, ale znaczenie ograniczone
    UCHL1 / PARK5Rola niepewna, obecnie raczej małe znaczenie kliniczne
    NR4A2 / Nurr1Biologicznie ciekawy, ale słabo potwierdzony klinicznie
    SNCAIPRzadki i niepewny czynnik podatności
    mtDNAWażne dla zrozumienia mechanizmów choroby, ale nie rutynowo diagnostyczne

    Gen GBA

    GBA jest obecnie jednym z najważniejszych genów związanych z chorobą Parkinsona, mimo że zmiany w tym genie zwiększają ryzyko zachorowania, nie oznaczają natomiast, że dana osoba zachoruje. GBA jest ważny, ponieważ warianty tego genu występują stosunkowo często u pacjentów z chorobą Parkinsona. U części osób mogą wiązać się z wcześniejszym początkiem choroby i większym ryzykiem problemów z funkcjami poznawczymi oraz z pamięcią, poza tym z depresją, zaburzeniami snu i anosmią (brakiem węchu).

    Mutacje w genie GBA są również odpowiedzialne za występowanie choroby Gauchera, polegającej na gromadzeniu się lipidów (substancji tłuszczowych) w komórkach takich narządów jak wątroba, śledziona i kości. Zachorowanie na chorobę Gauchera wiąże się występowaniem mutacji w obu kopiach genu GBA – odziedziczonych od obojga rodziców.

    Osoby, które są nosicielami mutacji w tylko jednej kopii genu GBA – odziedziczonej od jednego z rodziców – nie chorują na chorobę Gauchera, ale mają od 5 do 10 razy większe ryzyko zachorowania na chorobę Parkinsona w przyszłości.

    Mutacje w genie GBA powiązane z chorobą Gauchera i ryzykiem choroby Parkinsona:

    MutacjaChoroba GaucheraChoroba Parkinsona
    N370Spostać łagodna, nieneuronopatycznanajczęstsza mutacja, niższa penetracja choroby – część nosicieli pozostanie zdrowa, zachorowanie wiąże się z łagodniejszym obrazem klinicznym
    L444Pciężka postać choroby, neuropatycznawysoka penetracja choroby – większa liczba nosicieli choruje, cięższy przebieg kliniczny  
    E326Kbrak manifestacji klinicznej chorobycięższy przebieg kliniczny  

    Gen LRRK2 / PARK8

    LRRK2 to najważniejszy gen związany z dominującą, rodzinną postacią choroby Parkinsona. Oznacza to, że jedna zmieniona kopia genu może zwiększać ryzyko choroby. Bardzo ważne jest jednak to, że LRRK2 ma niepełną penetrację – czyli część nosicieli nigdy nie zachoruje.

    Gen PRKN / PARK2

    PRKN to najważniejszy gen w przypadku choroby Parkinsona o wczesnym początku, zwłaszcza gdy objawy pojawiają się przed 40.–50. rokiem życia. Najczęściej działa w sposób recesywny, czyli ryzyko choroby rośnie wtedy, gdy pacjent odziedziczy dwie nieprawidłowe kopie genu. Choroba związana z PRKN często postępuje wolniej i dobrze odpowiada na leczenie lewodopą.

    Gen SNCA/PARK1/PARK4

    SNCA był jednym z pierwszych genów jednoznacznie powiązanych z Parkinsonem. Koduje alfa-synukleinę – białko, które odkłada się w mózgu pacjentów w postaci tzw. ciał Lewy’ego. Mutacje lub powielenia tego genu są rzadkie, ale gdy występują, mogą prowadzić do rodzinnej, często wcześniejszej postaci choroby. W praktyce klinicznej SNCA jest rzadszy niż GBA, LRRK2 czy PRKN, ale jego znaczenie biologiczne jest bardzo duże.

    Gen PARK6/PINK1

    PINK1 jest ważny przede wszystkim u pacjentów z wczesnym początkiem choroby Parkinsona. Gen pomaga chronić mitochondria w komórkach, które są miejscem wytwarzanie energii. Gdy PINK1 nie działa prawidłowo, komórki nerwowe mogą gorzej radzić sobie ze stresem oksydacyjnym i uszkodzeniami. Mutacje PINK1 są rzadsze niż PRKN, ale mają dobrze potwierdzony związek z recesywną postacią PD.

    Gen PARK7/DJ-1

    PARK7 również wiąże się z wczesną, recesywną postacią choroby Parkinsona. Jego zadaniem jest ochrona komórek przed stresem oksydacyjnym, czyli uszkodzeniami wynikającymi z nadmiaru wolnych rodników. Mutacje w tym genie są jednak bardzo rzadkie.

    Gen VPS35

    VPS35 jest rzadkim, ale uznanym genem związanym z chorobą Parkinsona dziedziczoną dominująco.

    MAPT

    MAPT koduje białko tau, znane z innych chorób neurodegeneracyjnych, np. choroby Alzhemiera. W chorobie Parkinsona nie jest typowym genem przyczynowym, ale może wpływać na podatność na chorobę i jej przebieg. Niektóre warianty MAPT mogą zwiększać ryzyko PD lub zaburzeń poznawczych. Gen o małym znaczeniu diagnostycznym w chorobie Parkinsona.

    Gen APOE

    APOE jest najbardziej znany z badań nad chorobą Alzheimera, ale ma też znaczenie u części pacjentów z Parkinsonem. Szczególnie wariant APOE 4 może zwiększać ryzyko problemów poznawczych i otępienia w przebiegu PD. Nie jest to gen, który typowo powoduje chorobę Parkinsona. Jego znaczenie polega raczej na ocenie ryzyka objawów pozaruchowych, zwłaszcza zaburzeń pamięci i funkcji poznawczych.

    Inne geny powiązane z chorobą Parkinsona

    • PARK3 / SPR – związany z możliwym wpływem na chorobę Parkinsona, jego znaczenie jest obecnie ograniczone i głównie naukowe.
    • UCHL1 / PARK5 – kiedyś rozważany jako gen związany z dominującą postacią choroby, późniejsze badania nie potwierdziły jednoznacznie jego dużego znaczenia diagnostycznego.
    • NR4A2 / Nurr1 – ważny dla rozwoju i przeżycia neuronów produkujących dopaminę, jest interesujący z biologicznego punktu widzenia. Jednak badania u pacjentów nie potwierdziły jednoznacznie, że zmiany w tym genie są częstą przyczyną choroby Parkinsona. Dlatego jego znaczenie w codziennej diagnostyce jest niewielkie.
    • Mitochondrialne DNA – mtDNA – mitochondria to struktury odpowiedzialne za dostarczanie komórkom energii , dlatego są ważne w chorobie Parkinsona (dla prawidłowego funkcjonowania komórki nerwowe potrzebują odpowiednich zasobów energii). Uszkodzenia mitochondrialnego DNA mogą wpływać na odporność neuronów na stres i starzenie. Nie jest to jednak typowy gen typowy dla tej choroby, ma znaczenie w badaniach nad mechanizmami choroby, nie w standardowej diagnostyce pacjentów.

    Genetyka w chorobie Parkinsona – uproszczona interpretacja

    Różnice genetyczne częściowo tłumaczą, dlaczego u jednych pacjentów choroba zaczyna się wcześnie i postępuje szybko, a u innych – późno i łagodnie.

    Jeśli choroba Parkinsona:

    • zaczęła się wcześnie, szczególnie przed 40. – 50. rokiem życia, największe znaczenie mają geny PRKN, PARK2, PARK6, PARK7, czasem SNCA lub LRRK2;
    • występuje rodzinnie, szczególnie w kilku pokoleniach, najważniejsze są LRRK2, SNCA, PS35, PRKN — zwłaszcza gdy chorują rodzeństwa lub choroba zaczyna się młodo.

    Jeśli mówimy o zwiększonym ryzyku zachorowania, najważniejsze są:

    • GBA,
    • MAPT.

    Czy dodatni wynik badania genetycznego oznacza rozwój choroby?

    Jest to jedno z najważniejszych i najczęstszych pytań, jednocześnie przyczyna wielu nieprozumień.

    Odpowiedź na to pytanie jednoznacznie brzmi „nie”. 

    Dodatni wynik badania, czyli wykrycie wariantu patogennego lub wariantu będącego czynnikiem ryzyka, oznacza zwiększoną możliwość zachorowania, ale nie jest rozpoznaniem lub potwierdzeniem diagnozy.

    Na przykład penetracja mutacji LRRK2 G2019S wynosi zwykle 30–70% (w zależności od wieku i populacji), a u wielu osób z wariantami GBA choroba Parkinsona nigdy się nie rozwinie.

    Wynik genetyczny ma jednak realną wartość kliniczną:

    • u osób z nietypowym przebiegiem choroby pomaga różnicować z innymi schorzeniami;
    • pomaga prognozować przebieg choroby;
    • umożliwia personalizację leczenia;
    • umożliwia kwalifikację się do badań klinicznych;
    • pozwala na objęcie opieką rodziny.
    WAŻNE!
    Dodatni wynik badania genetycznego nie jest jednoznaczny z tym, że rozwinie się choroba Parkinsona.

    >> Przeczytaj także: Choroba Parkinsona – zalecenia żywieniowe

    Badania genetyczne na Parkinsona – wskazania

    Badania genetyczne nie są zalecane u każdego pacjenta z chorobą Parkinsona. Nie są także zalecane jako badania przesiewowe dla osób zdrowych.

    Najważniejsze wskazania obejmują:

    • początek objawów przed 50. rokiem życia (szczególnie przed 40. r.ż.);
    • występowanie choroby w rodzinie, zwłaszcza u krewnego pierwszego stopnia (rodzica, rodzeństwa, dzieci) lub kilku krewnych w kolejnych pokoleniach;
    • nietypowy przebieg choroby (np. wczesny początek, dystonia kończyn dolnych, szybka progresja, współwystępowanie otępienia);
    • planowanie potomstwa i potrzeba poradnictwa genetycznego;
    • kwalifikacja do badań klinicznych terapii celowanych (inhibitory LRRK2, terapie genowe, leczenie enzymatyczne w deficycie GBA).
    WAŻNE!
    Według wytycznych badania genetyczne są szczególnie uzasadnione w przypadkach podejrzenia dziedzicznych postaci choroby (5–35% ogółu przypadków) lub wczesnego wystąpienia objawów.

    Badania genetyczne na Parkinsona w ALAB laboratoria

    W ALAB laboratoria dostępna jest szeroka oferta badań genetycznych w kierunku choroby Parkinsona, zaczynając od wykrywania mutacji w pojedynczych genach do analizy wielogenowej.

    Badania genów kluczowych w diagnostyce choroby o wczesnym początku:

    Badania genu SNCA – w rodzinnie występującej chorobie:

    Panel NGS – analiza wielu genów odpowiedzialnych za dystonię (występowanie ruchów mimowolnych), w tym geny zwiększające ryzyko choroby Parkinsona: SNCA, LRRK2, VPS35, PARK2, PINK1, PARK7.

    Dostępna jest również konsultacja genetyczna przeprowadzana online:

    Konsultacja genetyczna (30 minut)

    Zakończenie

    Choroba Parkinsona nie jest dziedziczna w sposób jaki powszechnie nam się z dziedziczeniem kojarzy – czyli jeśli choruje któreś z rodziców, automatycznie zachoruje również dziecko. Uwarunkowania genetyczne choroby Parkinsona występują u ok. 5-30% pacjentów. Badania genetyczne są przydatne szczególnie w tych postaciach choroby, które występują u osób młodszych – przed 40.-50. r.ż. Pomagają również wyjaśnić, dlaczego przebieg choroby bywa tak różny: jedni pacjenci mają głównie objawy ruchowe, inni szybciej rozwijają zaburzenia poznawcze, depresję lub inne objawy pozaruchowe.

    Nie zastępują jednak klasycznej diagnostyki neurologicznej i zawsze powinny być interpretowane w kontekście objawów, historii rodzinnej oraz poradnictwa genetycznego.

    FAQ: często zadawane pytania o chorobę Parkinsona

    Czy istnieje badanie z krwi na chorobę Parkinsona?

    Obecnie nie ma jednego, rutynowego badania krwi, które jednoznacznie potwierdzałoby chorobę Parkinsona w codziennej praktyce lekarskiej.


    Bibliografia

    1. Pankratz N, Foroud T. Genetics of Parkinson disease. Genet Med. 2007 Dec;9(12):801-11. doi: 10.1097/gim.0b013e31815bf97c. PMID: 18091429.
    2. Smith L, Schapira AHV. GBA Variants and Parkinson Disease: Mechanisms and Treatments. Cells. 2022 Apr 8;11(8):1261. doi: 10.3390/cells11081261. PMID: 35455941; PMCID: PMC9029385.
    3. https://www.parkinson.org/understanding-parkinsons/causes/genetics/understanding-genetics (dostęp: 08.05.2026)
    4. Jędrzejek, Michał & Wiślińska, Katarzyna & Świder, Grzegorz. (2012). Choroba Gauchera – problem diagnozy oraz ocena skuteczności leczenia enzymatycznego. Prezentacja 4 przypadków [Gaucher’s disease – diagnostic challenges and efficacy assessment of Enzyme Replacement Therapy. Report of 4 cases]. 27. 105-112.

    Wszawica – przyczyny, objawy i leczenie zarażenia wszami

    Wszawica to częsty problem pasożytniczy, który może dotyczyć zarówno dzieci, jak i dorosłych. Choć wiele osób kojarzy wszy z brakiem higieny, zakażenie najczęściej szerzy się przez bliski kontakt z inną osobą.

    Z tego artykułu dowiesz się:
    >> jak wyglądają wszy ludzkie i czym różnią się gnidy od łupieżu,
    >> jakie są najczęstsze objawy wszawicy głowy, wszawicy łonowej i zakażenia wszą odzieżową,
    >> skąd biorą się wszy i dlaczego wszawica nie jest związana wyłącznie z brakiem higieny,
    >> jak rozpoznać wszy we włosach oraz jak wyglądają ugryzienia wszy,
    >> jakie preparaty i metody stosuje się w leczeniu wszawicy,
    >> ile wszy mogą przeżyć poza organizmem człowieka i jak prawidłowo odkazić pościel oraz ubrania,
    >> jakie działania pomagają zmniejszyć ryzyko zakażenia w domu, przedszkolu i szkole.

    Spis treści:

    1. Wszy – co to za pasożyty?
    2. Czym jest wszawica?
    3. Skąd biorą się wszy? Przyczyny wszawicy
    4. Objawy wszawicy – jak rozpoznać wszy?
    5. Leczenie wszawicy – co na wszy działa skutecznie?
    6. Profilaktyka wszawicy – jak zapobiec zakażeniu?
    7. FAQ: najczęstsze pytania o wszy i wszawicę
    8. Wszy i wszawica – podsumowanie informacji

    Wszy – co to za pasożyty?

    Wszy ludzkie to niewielkie pasożyty żywiące się krwią człowieka. Nie potrafią skakać ani latać – przemieszczają się przez bezpośredni kontakt lub wspólne używanie przedmiotów, takich jak szczotki, czapki czy pościel.

    Najczęściej występują trzy rodzaje wszy:

    • wesz głowowa,
    • wesz łonowa,
    • wesz odzieżowa.

    Pasożyty składają jaja, czyli gnidy, które przytwierdzają do włosów lub włókien tkanin.

    Jak wygląda wesz ludzka?

    Dorosła wesz ma około 2–4 mm długości i szarobrązowy kolor. Po kontakcie z krwią może wydawać się ciemniejsza. Gnidy przypominają małe, jasne punkty przyklejone do włosów.

    Wiele osób myli jajka wszy z łupieżem. W przeciwieństwie do łupieżu gnidy trudno usunąć z włosa.

    Czym jest wszawica?

    Wszawica (w klasyfikacji ICD-10 oznaczona kodem B85) to choroba pasożytnicza wywołana obecnością wszy. Najczęściej dotyczy skóry głowy, ale może obejmować także okolice łonowe lub odzież.

    Do zakażenia dochodzi zwykle:

    • w przedszkolach i szkołach,
    • podczas bliskiego kontaktu z zakażoną osobą,
    • przez wspólne używanie przedmiotów osobistych.

    Wszawica głowy

    To najczęstsza postać zakażenia, szczególnie u dzieci. Wszy na głowie najczęściej lokalizują się w okolicy karku i za uszami.

    Objawem dominującym jest świąd skóry głowy. Drapanie może prowadzić do podrażnień i nadkażeń bakteryjnych.

    >> Zobacz też: Kiedy podejrzewać infekcję pasożytniczą u dziecka?

    Wszy łonowe

    Wszy łonowe przenoszą się głównie drogą kontaktów seksualnych. Pasożyty bytują w okolicy łonowej, ale mogą pojawić się także pod pachami lub na klatce piersiowej.

    Typowe objawy to:

    • świąd,
    • podrażnienie skóry,
    • drobne ślady po ugryzieniach.

    Wesz odzieżowa

    Wesz odzieżowa żyje głównie w ubraniach i pościeli. Na skórę przechodzi w celu pobrania krwi.

    Ta postać wszawicy częściej występuje w złych warunkach sanitarnych i może przenosić niektóre choroby zakaźne.

    Skąd biorą się wszy? Przyczyny wszawicy

    Wbrew mitom wszy nie biorą się z brudu. Mogą pojawić się u każdej osoby, niezależnie od poziomu higieny.

    Najczęstsze przyczyny wszawicy to:

    • bezpośredni kontakt głowa do głowy,
    • wspólne używanie szczotek i nakryć głowy,
    • kontakt z zakażoną pościelą lub odzieżą.

    Ryzyko zakażenia wzrasta w dużych skupiskach dzieci.

    Objawy wszawicy – jak rozpoznać wszy?

    Najbardziej charakterystycznym objawem jest uporczywy świąd skóry.

    Mogą występować także:

    • zaczerwienienie skóry,
    • drobne ranki po drapaniu,
    • widoczne gnidy przy nasadzie włosów,
    • problemy ze snem u dzieci.

    W początkowej fazie objawy bywają niewielkie.

    Jak wyglądają ugryzienia wszy?

    Ugryzienia wszy mają postać małych czerwonych grudek. Najczęściej pojawiają się na karku, za uszami lub w miejscach kontaktu skóry z odzieżą.

    Zmiany mogą swędzieć i prowadzić do podrażnienia skóry.

    Wszy we włosach – jak je wykryć?

    Najlepiej oglądać włosy w jasnym świetle, szczególnie okolice karku i uszu. Pomocny jest gęsty grzebień do wyczesywania wszy.

    Żywe wszy poruszają się szybko, dlatego łatwiej zauważyć gnidy przytwierdzone do włosów.

    Leczenie wszawicy – co na wszy działa skutecznie?

    Leczenie polega na zastosowaniu preparatów przeciw wszom oraz dokładnym usuwaniu gnid.

    Najczęściej stosuje się:

    • preparaty z dimetykonem,
    • środki zawierające permetrynę,
    • mechaniczne wyczesywanie włosów.

    Równocześnie należy wyprać pościel, ręczniki i ubrania w temperaturze minimum 60°C.

    Jakie choroby przenoszą wszy?

    Wesz głowowa zwykle nie przenosi groźnych chorób zakaźnych, jednak może prowadzić do podrażnień skóry, nadkażeń bakteryjnych oraz nasilonego świądu. Większe znaczenie epidemiologiczne ma wesz odzieżowa, która może uczestniczyć w przenoszeniu takich chorób jak:

    • dur plamisty,
    • gorączka okopowa,
    • dur powrotny.

    W przypadku nasilonych zmian skórnych, przewlekłego świądu lub podejrzenia nadkażenia lekarz może zalecić dodatkową diagnostykę laboratoryjną. Najczęściej wykonuje się:

    Jeśli świąd skóry utrzymuje się mimo leczenia lub objawy są nietypowe, konieczne może być również różnicowanie wszawicy z innymi chorobami dermatologicznymi i pasożytniczymi.

    >> Warto przeczytać: Infekcje pasożytnicze u dorosłych

    Profilaktyka wszawicy – jak zapobiec zakażeniu?

    Zapobieganie wszawicy polega przede wszystkim na ograniczeniu kontaktu z pasożytami.

    Warto pamiętać o:

    • regularnym sprawdzaniu włosów dzieci,
    • niewymienianiu się szczotkami i czapkami,
    • szybkim leczeniu wszystkich domowników,
    • praniu pościeli i ubrań po wykryciu zakażenia.

    Wczesne wykrycie wszy zmniejsza ryzyko rozprzestrzeniania się zakażenia.

    FAQ: najczęstsze pytania o wszy i wszawicę

    Poniżej znajdziesz odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące wszawicy.

    Jajka wszy a łupież – jak odróżnić?

    Gnidy są mocno przyklejone do włosa i trudno je usunąć. Łupież łatwo odpada podczas czesania.

    Czy wszy biorą się z brudu?

    Nie. Wszy mogą pojawić się również u osób dbających o higienę.

    Czy wszy gryzą po całym ciele?

    Najczęściej gryzą w miejscach bytowania – na głowie, w okolicy łonowej lub pod ubraniem.

    Ile żyje wesz w pościeli?

    Poza organizmem człowieka wesz zwykle przeżywa 1–2 dni.

    Skąd się bierze wszawica u dzieci?

    Najczęściej z bliskiego kontaktu z innymi dziećmi w przedszkolu lub szkole.

    Wszy i wszawica – podsumowanie informacji

    • Wszawica to częsta choroba pasożytnicza szerząca się przez kontakt bezpośredni.
    • Wszy nie są związane wyłącznie z brakiem higieny.
    • Najczęstszym objawem jest świąd skóry głowy.
    • Leczenie obejmuje preparaty przeciw wszom i usuwanie gnid.
    • Ważna jest równoczesna dezynfekcja pościeli, ubrań i akcesoriów do włosów.

    Bibliografia

    1. European Centre for Disease Prevention and Control (ECDC). Lice (Phthiraptera) – Factsheet for health professionals. dostęp: 13.05.2025
    2. Burgess IF. Head lice. BMJ Clin Evid. 2011 May